16 Μαρτίου 2008

The Bridges of Madison County

The Bridges of Madison County is a best-selling novel by Robert James Waller which tells the story of a lonely Italian war bride who engages in an adulterous affair with a National Geographic photographer from Bellingham, Washington who has come to Madison County, Iowa in order to create a photographic essay on the covered bridges in the area. The novel is presented as a novelisation of a true story, but it is in fact entirely fiction, though some have speculated that, due to admitted similaries between the author and the main character, some elements of the novel may be slightly autobiographical.

The Bridges of Madison County was made into a 1995 film of the same name adapted by Richard LaGravenese and directed by Clint Eastwood. It stars Eastwood and Meryl Streep.

Comments & Responses.

I have watched it at least a hundred times it seems the older I get the more I cry Reminds me of the choices that I have made in my life the love.she is making now in this clip. Its wrong to cheat But how can someone not want that kind of love in life The feelings that 2 people have together its wonderful If you ever get that chance to have that take it Its the best love in the world but also the worst heartbreak in the end

this scene....I've seen it a hundred times and I still feel it ....i ahve no words. Meryl Streep is the best actress on the face of the earth/

THIS kind of emotional intensity I rarely get through movies. And it's all about choices. Why do people are so afraid of taking chances? it's just one life and one opportunity to be happy.

But would she truly be happy if she went with Robert? Sometimes it's not just what the choices mean, it's what we imagine them to mean at a place and time. That's what's making them so difficult...

Yes, U're right. But that's the whole point - Francesca only imagined possibilities of her possible choice. Most people do that on daily basis and I don't buy it... And nobody knows whether she would be happy. She simply didn't take that chance. I look at that movie trough my own emotions and I just know that I couldn't stand my life after such thing not knowing what IF. It just would be eating away at me.

That's a pthetic statement. She had no easy choice, but she took the 'correct' one. By doing this, she hurt one person. the other route was to hurt at leat another three.

she did have a hard decision to make, that's a fact. and if U are veryfing her choice simply by number of people she could or actually did hurt - U are right...but still - life is much more complicated than a simple mathematical equation...

Everyone worrys about how Streeps charactor made out but what about Eastwood's charactor. He goes through out life literally empty. In his next book, he exists up in Washington State. I repeat "exists". Never to see the one he truly loves. I think the scene in the movie where he falls to his knees and crys in her lap, wow. She just can't make the break. He gets up a walks out. There is so much pain in his heart, he can't stay. Comments anyone?

I do love this film. and this scene summarizes the whole point. its all about choices.

Broken Love.

‘Let us agree to give up love,
And root up the Infernal Grove;
Then shall we return and see
The worlds of happy Eternity.

‘And throughout all Eternity
I forgive you, you forgive me.

As our dear Redeemer said:
“This the Wine, and this the Bread.”’

William Blake
(1757 - 1827)

1 Μαρτίου 2008

Μια επενδυση στα κοινωνικα δικτυα.

Η Nike ακολουθώντας την παγκόσμια τεχνολογική τάση χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες που προσφέρει η Apple μέσω των iPod για να φέρει σε «επαφή» τους πελάτες της.

Η ΑΘΛΗΤΙΚΗ εταιρεία ανακοίνωσε ότι έχει βοηθήσει όσους αθλούνται να αποθηκεύσουν και να επεξεργαστούν στοιχεία για τις επιδώσεις τους στο τρέξιμο. Συγκεκριμένα, οι «χρήστες» έχουν αποθηκεύσει πάνω από 35,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα με το σύστημα Nike+ τον περασμένο χρόνο.

Ορισμένα παπούτσια της Nike έχουν εφοδιαστεί με αισθητήρες οι οποίοι μεταφέρουν ασύρματα στο iPod στοιχεία όπως ταχύτητα, απόσταση και πόσες θερμίδες έχει κάψε ο «δρομέας». Επιπλέον επιτρέπει στους χρήστες της να αποθηκεύουν τα δεδομένα στους υπολογιστές τους, ώστε να βλέπουν τα στατιστικά και τις επιδώσεις τους.

Το πλέον σημαντικότερο στοιχείο, είναι ότι επιτρέπει στους χρήστες να αναμετρηθούν μεταξύ τους. Στο κοινωνικό δίκτυο που έχει στήσει η Nike θα μπορούν, μέσω της ιστοσελίδας της, οι δρομείς να προσκαλούν όλους χρήστες σε αναμετρήσεις. Κάποιος κάτοικος της Νέας Υόρκης θα έχει τη δυνατότητα να αναμετρηθεί με κάποιον στην άλλη άκρη των ΗΠΑ.

Η εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα προσφέρει την υπηρεσία Nike+ σε όλα τα αθλητικά παπούτσια για τρέξιμο. Πάνω από 1000 είναι οι νέοι χρήστες που σε καθημερινή βάση συμμετέχουν στην υπηρεσία.

«Όταν τα βάλεις κάτω είναι πολύ απλό» αναφέρει ο Tρέβορ Έντουαρντς, υποδιευθυντής της Nike. «Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να γνωρίζουν την απόσταση που διένυσαν, την ταχύτητά τους και πόσες θερμίδες έκαψαν. Επιπλέον σου επιτρέπει να είσαι μέρος μιας μεγαλύτερης κοινότητας».

με πληροφορίες από Associated Press

24 Νοεμβρίου 2007

Πατρικιοι και πληβειοι

Με την εκδίωξη του τελευταίου βασιλιά, οι πατρίκιοι, που αποτελούσαν την αγροτική αριστοκρατία και ήταν οι κεφαλές των εκατό κυριότερων οικογενειών της Ρώμης, οργάνωσαν το νέο πολίτευμα. Στη θέση του βασιλιά τοποθετήθηκαν δύο άρχοντες με ετήσια θητεία, οι ύπατοι, οι οποίοι κυβερνούσαν το κράτος και το στρατό. Σταδιακά θεσπίστηκαν και άλλα ανώτερα αξιώματα, όπως οι δύο κυαίστορες που ήταν υπεύθυνοι για τα δημόσια οικονομικά. Όλοι οι αξιωματούχοι ορίζονταν από τη Σύγκλητο, μέλη της οποίας μπορούσαν να γίνουν μόνον πατρίκιοι. Αυτό, βέβαια, δυσαρέστησε πολύ την άλλη κοινωνική ομάδα της Ρώμης, τους πληβείους, δηλαδή τους βιοτέχνες, τους μικροκαλλιεργητές και όλους αυτούς που δεν ανήκαν σε κανένα γένος. Αυτοί, περίπου το 490 π.Χ., συγκεντρώθηκαν σε έναν μικρό λόφο έξω από τη Ρώμη και απείλησαν να ιδρύσουν μία καινούρια, δική τους πόλη αν οι πατρίκιοι συνέχιζαν να τους αγνοούν και να τους καταπιέζουν.

Οι πατρίκιοι υποχώρησαν, καθώς τους χρειάζονταν για στρατιώτες, και έτσι θεσπίστηκε το αξίωμα του τριβούνου (δημάρχου), του οποίου μοναδικό καθήκον ήταν η προστασία των πληβείων από τις πιέσεις των αρχόντων. Σταδιακά, οι πληβείοι κατέκτησαν και άλλα δικαιώματα. Το 450 π.Χ. πέτυχαν να καταγραφεί το δίκαιο, που ως τότε παρέμενε άγραφο και η ερμηνεία του ήταν στα χέρια των πατρικίων, ενώ το 287 π.Χ. πέτυχαν την ψήφιση ενός νόμου που όριζε ότι η συνέλευση των πληβείων μαζί με τους τριβούνους θα μπορούσε να ψηφίσει νόμους που θα ήταν δεσμευτικοί για όλους τους Ρωμαίους.

Το Ρωμαϊκό κράτος αυτήν την περίοδο αρχίζει να επεκτείνεται στις γειτονικές περιοχές, και συγκροτεί μία συμμαχία των πόλεων του Λατίου. Αργότερα, οι Ρωμαίοι συγκρούονται με τους Κέλτες της βόρειας Ιταλίας, και τους Σαμνίτες της νότιας. Μέχρι το 280 π.Χ. που εισβάλλει ο Πύρρος, βασιλιάς της Ηπείρου, μετά από την έκκληση για βοήθεια των ελληνικών πόλεων της Κάτω Ιταλίας, η Ρώμη έχει κυριαρχήσει στην κεντρική Ιταλία.Οι Ρωμαίοι κατάφεραν μετά από αγώνα να αναγκάσουν τον Πύρρο να γυρίσει στην Ελλάδα και κατέλαβαν το 272 π.Χ. την ελληνική πόλη του Τάραντα.

Μετά από λίγα χρόνια, ξεσπά ο Α' Καρχηδονιακός πόλεμος (264 π.Χ.-241 π.Χ.). Στο τέλος αυτού του πολέμου οι κουρασμένοι αντίπαλοι, Ρώμη και Καρχηδόνα, κάνουν ειρήνη. Οι Ρωμαίοι κερδίζουν τη Σικελία, τη Σαρδηνία και την Κορσική, και στρέφουν την προσοχή τους στη βόρεια Ιταλία, όπου μέχρι το 220 π.Χ. καταλαμβάνουν την κοιλάδα του Πάδου. Οι Καρχηδόνιοι στρέφονται στην Ισπανία και σύντομα καταλαμβάνουν όλα τα εδάφη μέχρι τον ποταμό Έβρο. Όλα έδειχναν ότι οι δύο δυνάμεις είχαν αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς. Εκείνη την εποχή αναλαμβάνει τη διοίκηση των καρχηδονιακών δυνάμεων ο Αννίβας, που σύντομα θα έδειχνε τη στρατιωτική του ιδιοφυία. Περνά τις Άλπεις (218 π.Χ.), μεταφέρει τον πόλεμο στην Ιταλία, και σε δύο φονικές μάχες, στη λίμνη Τρανσιμένη και τις Κάννες (216 π.Χ.) καταφέρνει να συντρίψει τον ρωμαϊκό στρατό. Οι Ρωμαίοι, όμως, συνήλθαν γρήγορα και κατάφεραν να αντισταθούν και να μεταφέρουν οι ίδιοι τον πόλεμο στην Αφρική.Το 202 π.Χ., ο Αννίβας ηττάται στη Ζάμα από τον Κορνήλιο Σκιπίωνα.

Η Καρχηδόνα υποχρεώθηκε να περιοριστεί στην Αφρική και να πληρώσει μεγάλη χρηματική αποζημίωση. Μόλις τελείωσε ο Β' Καρχηδονιακός πόλεμος, οι Ρωμαίοι εμπλέκονται σε πόλεμο στην ελληνική ανατολή.Το 197 π.Χ. νίκησαν το Φίλιππο Ε', βασιλιά της Μακεδονίας στις Κυνός Κεφαλές. Μετά από τέσσερις νικηφόρους Μακεδονικούς πολέμους υποτάσσουν το βασίλειο της Μακεδονίας και το 148 π.Χ. συγκροτούν εκεί την πρώτη τους επαρχία πέρα από την Αδριατική. Το 146 π.Χ. νικούν την Αχαϊκή Συμπολιτεία στην μάχη της Λευκόπετρας και κάθε αντίσταση στον ελληνικό νότο εξουδετερώνεται, ενώ μία εξέγερση της Καρχηδόνας, τον ίδιο χρόνο, συντρίφτηκε. Το 189 π.Χ. νικούν το Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο Γ' στην Μικρά Ασία. Το 133 π.Χ., ο βασιλιάς της Περγάμου, ο Άτταλος Γ' κληροδοτεί το βασίλειό του στη Ρώμη.

Όμως, οι συνέπειες από αυτές τις επιτυχίες, δεν είναι όλες θετικές για το λαό. Με την κατάκτηση τόσων καινούριων εδαφών η εισροή χρυσού και αργύρου γίνεται μαζική, προκαλεί αύξηση των τιμών και ωθεί τους μικροκαλλιεργητές στην χρεωκοπία και τα κατώτερα στρώματα του λαού στη φτώχεια. Η έγγεια περιουσία μαζεύεται στα χέρια μεγάλων γαιοκτημόνων, ενώ η ψαλίδα μεταξύ των φτωχών και των πλουσίων άνοιγε συνεχώς. Αυτή την κατάσταση προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν δύο αδέρφια, οι Γάιος Γράκχος και Τιβέριος Γράκχος, με φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις και ίση διανομή της καλλιεργήσιμης γης σε όλους τους πολίτες. Όμως η αντίδραση των πατρικίων ήταν πολύ μεγάλη και οι Γράκχοι δολοφονήθηκαν. Εν τω μεταξύ το πολίτευμα της Ρώμης βυθιζόταν όλο και πιο πολύ στην ασυδοσία και τη διαφθορά, παρόλο που η Ρώμη συνέχιζε να επεκτείνεται κυρίως λόγω φιλόδοξων στρατηγών .

23 Οκτωβρίου 2007


Η Λατινική Αυτοκρατορία ή Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης ή Ρωμανία ήταν το κράτος που δημιουργήθηκε από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204 και διατηρήθηκε μέχρι το 1261, οπότε η Κωνσταντινούπολη ανακαταλήφθηκε από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας.

Προοριζόταν να γίνει η νόμιμη συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Δυτικούς. Μοίρασαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μεταξύ τους και θα ακολουθούσαν το Βυζαντινό τυπικό των αυτοκρατόρων ώστε να δείξουν στους ντόπιους ότι τίποτα δεν άλλαζε. Οι Βενετοί θα αποκτούσαν τα 3/8 της επικράτειας. Πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας εκλέχτηκε ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας. Νέα κράτη υποτελή στον Λατίνο αυτοκράτορα δημιουργούνταν, το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, το Δουκάτο των Αθηνών και το Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Η Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης υποτάχθηκε στην εξουσία του Πάπα της Ρώμης και ένας Λατίνος Πατριάρχης εκλέχτηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το νέο κρατικό μόρφωμα θα διευκόλυνε τις επιχειρήσεις των σταυροφόρων και δεν θα ακολουθούσε πολιτική που θα πήγαινε ενάντια στα συμφέροντα των Δυτικών, όπως είχε συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Οι ελπίδες που δημιουργήθηκαν, όμως, αποδείχθηκαν φρούδες πολύ σύντομα. Τα εδάφη της αυτοκρατορίας για να μοιρασθούν έπρεπε να κατακτηθούν πρώτα. Η αντίδραση των ντόπιων ήταν περιορισμένη αλλά όχι ανύπαρκτη. Η σύγκρουση με τη Βουλγαρία και τα κράτη που ίδρυσαν οι ίδιοι οι Βυζαντινοί (Δεσποτάτο της Ηπείρου, Αυτοκρατορία της Νίκαιας), η έλλειψη πόρων και ενισχύσεων, η περιστασιακή και πολλές φορές ανύπαρκτη υποστήριξη από τη Δύση ήταν οι αιτίες που οδήγησαν στην κατάλυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας το 1261 με την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας.

2 Οκτωβρίου 2007


Στις αρχές του 9ου αι. μ.Χ. ξέσπασαν επαναστάσεις στο χαλιφάτο της Ισπανίας. Ο χαλίφης αλ-Χακάμ έδιωξε τους επαναστάτες και αυτοί γνωστοί ως Σαρακηνοί, εγκαταστάθηκαν στη Βόρεια Αφρική και στην Αίγυπτο. Το 816 μ.Χ. κατέλαβαν την Αλεξάνδρεια και ίδρυσαν κράτος με αρχηγό τον Αμπού Χαφς. Από εκεί έκαναν επιδρομές και κατέκτησαν την Κρήτη μεταξύ 823 μ.Χ. και 828 μ.Χ. Περιέβαλαν το Ηράκλειο με βαθιά τάφρο και γι' αυτό ονομάζεται η πόλη και Χάνδακας. Το 827 μ.Χ. αποβιβάστηκαν στη Σικελία. Το 831 μ.Χ. κατέλαβαν το Παλέρμο και πολλές άλλες σικελικές πόλεις. Ακόμα κατέλαβαν τον Τάραντα και τη Βάρι. Το 870 μ.Χ. κατέλαβαν τη Μελίτη (Μάλτα) και ύστερα απέκτησαν νέα ορμητήρια στην Ταρσό και στα συριακά λιμάνια. Η Κρήτη και η Σικελία αποτέλεσαν τα κέντρα των Αράβων κουρσάρων. Άρχισαν μεγάλες, συχνές και οργανωμένες επιχειρήσεις εναντίον των ελληνικών νησιών και των παραλιακών πόλεων, λεηλατώντας και ερημώνοντάς τα.

Οι Σαρακηνοί ήταν Άραβες που κατοικούσαν στην Ισπανία και οι οποίοι επαναστάτησαν κατά του χαλίφη τους. Εκδιώχθηκαν από την Ισπανία και βρήκαν καταφύγιο στις ακτές της Μεσογείου, στη Βόρειο Αφρική και κυρίως στην Αίγυπτο. Ήταν μουσουλμάνοι και στις επιδρομές τους έκαναν «Ιερό Πόλεμο», σύμφωνα με τις επιταγές του Κορανίου, αναγκάζοντας το Βυζάντιο να αντιτάξει τη χριστιανική ιδέα και να δώσει στις στρατιωτικές επιχειρήσεις το χαρακτήρα «Σταυροφορίας». Οι αραβικές επιδρομές είχαν έντονο πειρατικό και λαφυραγωγικό χαρακτήρα. Όταν κατέκτησαν την Κρήτη, προχώρησαν σε εποικισμούς με μουσουλμανικούς πληθυσμούς καθώς και σε εξισλαμισμό των Ελλήνων.

Τον 9ο μ.Χ. αι. οι Σαρακηνοί κυρίεψαν την Κρήτη και κυριάρχησαν στη Μεσόγειο. Έναν αιώνα αργότερα, ο Νικηφόρος Φωκάς νίκησε τους Σαρακηνούς, απελευθέρωσε το νησί και απάλλαξε τη Μεσόγειο από την πειρατεία. Οι Σαρακηνοί έκαναν επιθέσεις συνέχεια. Αφού κατέκτησαν την Κρήτη και τη Σικελία, πολιόρκησαν την Πάτρα και την Αμβρακία, κατέλαβαν τη Νικόπολη, κατέστρεψαν την Αίγινα, την Πάρο, την Κόρινθο, την Μεθώνη, τη Δημητριάδα, τη Σάμο και τη Λήμνο και επιτέθηκαν εναντίον της Μονεμβασίας, των μοναστηριών του Άθω, της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου και έκαναν τη Νάξο αγκυροβόλιό τους.

Το 904 μ.Χ. πενήντα τέσσερα μεγάλα πολεμικά πλοία με αρχηγό έναν χριστιανό εξωμότη, τον Λέοντα τον Τριπολίτη, πολιόρκησαν την Θεσσαλονίκη. Ο πρωτοσπαθάριος Πετρωνάς προσπάθησε να ενισχύσει το θαλάσσιο τείχος της Θεσσαλονίκης, φτιάχνοντας ένα πέτρινο φράγμα, αλλά το έργο εγκαταλείφθηκε. Ελάχιστες ενισχύσεις ήρθαν στην πόλη. Ο στόλος των Σαρακηνών επιτίθεται κατά της Θεσσαλονίκης (μικρογραφία).
Την πρώτη μέρα της πολιορκίας, οι πειρατές χτύπησαν το θαλάσσιο τείχος χωρίς επιτυχία. Τη δεύτερη μέρα επιτέθηκαν σε όλα τα τείχη και επιχείρησαν να κάψουν τις πύλες, αλλά αποκρούστηκαν. Τότε αποφάσισαν να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους στο θαλάσσιο τείχος. Έδεσαν δυο-δυο τα καράβια τους και έστησαν εκεί ψηλούς πύργους. Κατατρόπωσαν εύκολα τους υπερασπιστές, ανέβηκαν στα τείχη και ξεχύθηκαν στην πόλη. Δέκα μέρες έσφαζαν και λαφυραγωγούσαν. Μετά έφυγαν παίρνοντας μαζί τους 22.000 αιχμαλώτους τους οποίους πούλησαν σκλάβους στην Κρήτη και στην Ανατολή.

Η εξέλιξη της οικονομικής ζωής και το διαμετακομιστικό εμπόριο υπέφεραν από τους Σαρακηνούς πειρατές γι' αυτό η βυζαντινή αυτοκρατορία οργάνωσε πολλές εκστρατείες για την ανακατάληψη της Κρήτης, που ήταν το βασικό ορμητήριό τους. Οι πρώτες απέτυχαν και οι βυζαντινοί χτύπησαν τους Σαρακηνούς στην Αίγυπτο για να αποκόψουν την Κρήτη, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το 949 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος Ζ' έστειλε 88 πλοία και 8.847 άνδρες εναντίον της Κρήτης αλλά η εκστρατεία κατέληξε σε καταστροφή. Το 960 μ.Χ. ο Ρωμανός Β' ανέθεσε στον ικανότατο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά να οργανώσει και να ηγηθεί μιας νέας εκστρατείας για την κατάληψη της Κρήτης. Αυτός συγκέντρωσε 72.000 επίλεκτους στρατιώτες και 5.000 ιππείς και επιβιβάστηκαν στο μεγαλύτερο στόλο στην παγκόσμια ιστορία (3.360 πλοία με 250.000 - 350.000 ναύτες). Αποβιβάστηκαν κοντά στον Χάνδακα τον οποίο και πολιόρκησαν. Οι Σαρακηνοί μάζεψαν 40.000 στρατιώτες από την υπόλοιπη Κρήτη, αλλά ο Νικηφόρος Φωκάς επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και τους κατέσφαξε. Το χειμώνα παρατηρήθηκε μεγάλη έλλειψη τροφίμων, αλλά ο Ιωσήφ Βρίγγας, πρωθυπουργός του Ρωμανού Β', κατόρθωσε να τους εφοδιάσει εγκαίρως. Οι Σαρακηνοί μάζεψαν άλλους 10.000 άνδρες, οι οποίοι παρενοχλούσαν τον βυζαντινό στρατό με κλεφτοπόλεμο, αλλά οι βυζαντινοί τους παγίδευσαν και τους εξόντωσαν και αυτούς. Ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε μετά ανενόχλητος να βομβαρδίζει ασταμάτητα το πιο αδύναμο σημείο του τείχους του Χάνδακα και συγχρόνως να σκάβει από κάτω υπονόμους. Στις 7 Μαρτίου 961 το τείχος κατέρρευσε και οι βυζαντινοί κυρίευσαν την πόλη και την κατέστρεψαν εντελώς. Μέσα στο καλοκαίρι υπέταξαν ολόκληρη την Κρήτη, σφάζοντας ή αιχμαλωτίζοντας τους Σαρακηνούς. Μετά από 134 χρόνια η Κρήτη ξανάγινε ελληνική και χριστιανική και έγινε ανεξάρτητη περιφέρεια του βυζαντινού κράτους, το Θέμα της Κρήτης.

Το 965 μ.Χ. ο ναύαρχος Νικήτας Χαλκούτζης κατέλαβε χωρίς δυσκολία την Κύπρο. Την ίδια χρονιά ο Νικηφόρος Φωκάς προσπάθησε να ανακαταλάβει την Κάτω Ιταλία και την Σικελία. Στην Κάτω Ιταλία κατόρθωσε να αποκαταστήσει την βυζαντινή εξουσία, όχι όμως και στη Σικελία. Έτσι το 967 μ.Χ. σύνηψε ειρήνη με τους Σαρακηνούς. Οι Βυζαντινές δυνάμεις εκστρατεύουν κατά της Σικελίας. Η ανάκτηση της Κρήτης και της Κύπρου είχαν τεράστιο ηθικό και πολιτικό αντίκτυπο. Αποκαταστάθηκε η βυζαντινή κυριαρχία στην ανατολική Μεσόγειο και τα παράλια και τα νησιά αναπτύχθηκαν. Η οικονομία ορθοπόδησε και οι επικοινωνίες και το εμπόριο αναζωπυρώθηκαν. Για τους Σαρακηνούς, η απώλεια της Κρήτης κυρίως ήταν τεράστιο πλήγμα για την αραβική θαλασσοκρατία. Ήταν η αρχή του τέλους της αραβικής απειλής στο ανατολικό σύνορο της βυζαντινής αυτοκρατορίας.

19 Σεπτεμβρίου 2007

Μια αλλη εκδοχη.

Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή του θανάτου του πρίγκιπα απο τους Τούρκους ιστορικούς Ιμπέρι και Βασίφ εφέντη. «Ο Μαυρογένης», λένε, «είχε χάσει την εμπιστοσύνη του πασά. Οι Τούρκοι ήξεραν οτι ήθελε να φύγει προς τους Αυστριακούς γι'αυτο και περικύκλωσαν τον στρατό του. Αφου διεμήνησαν στους στρατιώτες του Μαυρογένη οτι αν αντιστέκονταν θα τους σκότωναν τους έδωσαν μια μικρή προθεσμία. Οι στρατιώτες του τρομοκρατήθηκαν τόσο πολύ που όρμησαν στον πρίγκιπα και τον σκότωσαν».

Ο Νικόλαος Μαυρογένης μαζί με τα απομεινάρια του στρατεύματος του εγκαταστάθηκε στην Μπέλα, ένα βουλγάρικο συνοικισμό ανάμεσα στην Νικόπολη και τη Σίστοβα. Ο Ρουστσουκλί-Χασάν πασάς επειδή μισούσε τον πρίγκιπα και ξέροντας οτι ο Σουλτάνος επιδίωκε τον θάνατο του, έστειλε ένα απόσπασμα με την πρόφαση οτι θα ενωθεί με τον στρατό του. Οι στρατιώτες του πασά έδρασαν με δόλο και τον Οκτώβριο του 1790 αποκεφάλισαν τον ένδοξο πρίγκιπα Νικόλαο Μαυρογένη.

Το κεφάλι του μεραφέρθηκε στην Υψηλή Πύλη όπου εκθέθηκε σε κοινή θέα ενώ τα κόκκαλα του δόθηκαν αργότερα στους συγγενείς του.

Ο Νικόλαος Μαυρογένης είχε παντρευτεί την Μαρία Σκαναβή και είχαν αποκτήσει εννέα παιδιά: τους πρίγκιπες Πέτρο, Κωνσταντίνο και Ιωσήφ και τις πριγκίπισσες Σμαράγδα, Ρωξάνη, Ευφροσύνη, Σουλτάνα, Ελένη και Ραλλού. Ο πρίγκιπας Μαυρογένης είχε στην ιδιοκτησία του δύο καταπληκτικά σπίτια στην Κωνσταντινούπολη: ένα στο Φανάρι και ένα στα Θεραπειά. Το σπίτι στα Θεραπειά ήταν υπερπολυτελές και είχε μέχρι και τεχνητή λίμνη. Τελικά το παλάτι κατασχέθηκε απο το κράτος και κατέληξε στα χέρια της χήρας του άγγλου δραγουμάνου, Στέφανου Πιζάνι, η οποία το 1887 το κατεδάφισε. Ο Νικόλαος Μαυρογένης είναι αποδεδειγμένο οτι είχε κλίση προς τα γράμματα. Γνώριζε πολλές γλώσσες ενώ είχε γράψει και μερικά ποιήματα. Επίσης είναι γνωστός για τις δωρεές του στο Βουκουρέστι και στην Πάρα όπου διατηρούνται μέχρι και σήμερα τα συντριβάνια τα οποία ειχε δωρίσει.

14 Σεπτεμβρίου 2007

Ο αρχαιοτερος Θεος.

Ο Ησίοδος, στη Θεογονία του, θεωρεί ως αρχαιότερη θεά τη Γαία και ως αρχαιότερο θεό τον Έρωτα, που είναι ο ωραιότερος απ' όλους τους αθάνατους, λύνει τα μέλη του σώματος, λυγάει την ψυχή και των θεών και των ανθρώπων και σβήνει την περίσκεψη από τον νου τους. Και στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, που είναι το πρώτο στην ιστορία της ανθρωπότητας δοκίμιο για τον έρωτα, ο Φαίδρος υποστηρίζει ότι η ζωή των ανθρώπων δεν πρέπει να κατευθύνεται ούτε από τους συγγενικούς δεσμούς ούτε από τα πλούτη ούτε από τίποτα άλλο, αλλά από τον έρωτα. Ο Ευρυξίμαχος, με τη σειρά του, επισημαίνει ότι ο θεός Έρωτας δεν περιορίζει τη δράση του στους θεούς και τους ανθρώπους, αλλά εκτείνει τη δύναμή του σε ολόκληρο το σύμπαν.

Παίρνοντας, στη συνέχεια, τον λόγο, ο Αριστοφάνης εκθέτει τη δική του άποψη για τον έρωτα. Λέει, λοιπόν, ότι παλιά το ανθρώπινο σώμα δεν ήταν όπως αυτό που έχουμε τώρα, αλλά ήταν διπλό. Είχαμε, δηλαδή, δύο σώματα ενωμένα σε ένα. Αλλά επειδή οι άνθρωποι τόλμησαν κάποια στιγμή να τα βάλουν με τους ίδιους τους θεούς, ο Δίας αποφάσισε να τους τιμωρήσει. Έτσι, έκοψε στη μέση τα διπλά τους σώματα κι έφτιαξε από τον καθένα δυο διαφορετικούς ανθρώπους που συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον. Μετά τη διχοτόμηση, το κάθε σώμα αναζητούσε απεγνωσμένα το άλλο του μισό. Κι όταν το έβρισκε, το σφιχταγκάλιαζε και δεν έκανε τίποτα άλλο, παρά περίμενε να ξαναενωθεί μαζί του. Καθώς τα δυο μισά δεν νοιάζονταν ούτε για φαγητό ούτε για ύπνο, το γένος των ανθρώπων κινδύνευε με αφανισμό. Ο Δίας τους λυπήθηκε και, τοποθετώντας αντικριστά τα γεννητικά τους όργανα, όρισε να ερωτεύονται και να σμίγουν για να αναπαραχθούν. Γι' αυτό και ο έρωτας είναι η αναζήτηση του χαμένου μας μισού. Ερωτευόμαστε γιατί ποθούμε να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ενότητα, γιατί νοσταλγούμε, δηλαδή, την παλιά μας ολοκληρωμένη φύση.

Μετά τον Αριστοφάνη, ο Αγάθωνας τονίζει ότι ο έρωτας είναι αυτός που φέρνει την ειρήνη στους ανθρώπους και στο πέλαγος την απανεμιά και τη γαλήνη. Αυτός είναι επίσης που κοιμίζει τους ανέμους και χαρίζει τον ύπνο στα θλιμμένα κορμιά. Ο έρωτας, που εξαφανίζει την αγριότητα και μας κάνει μειλίχιους, είναι το στολίδι θεών και ανθρώπων και όλοι μας πρέπει να τον ακολουθούμε πιστά και να τον δοξάζουμε σε κάθε εκδήλωση της ζωής μας. Τελευταίος παίρνει τον λόγο ο μεγάλος ανατροπέας, ο Σωκράτης. Πρώτα πρώτα, αμφισβητεί ότι ο έρωτας είναι θεός. Είναι, λέει, δαίμονας, δηλαδή κάτι ανάμεσα σε θεό και σε άνθρωπο. Γονείς του είναι η Πενία και ο Πόρος. Είναι μονίμως φτωχός και κάθε άλλο παρά ωραίος όπως τον φαντάζονται οι πολλοί. Είναι απεριποίητος, ξυπόλυτος και άστεγος. Δεν κοιμάται σε κρεβάτια και στρώματα, αλλά στο δάπεδο, στο ύπαιθρο, στους δρόμους, στα κατώφλια, έχοντας ως μόνιμη σύντροφο τη στέρηση. Είναι, σαν τον πατέρα του, πανούργος παγιδευτής των ωραίων και των εκλεκτών, γενναίος και ριψοκίνδυνος, δολοπλόκος και επιτήδειος γητευτής, που ξέρει να μαγεύει πότε με βότανα και πότε με όμορφα λόγια. Πότε δεν έχει κάτι σε απόλυτο βαθμό, αλλά βρίσκεται πάντοτε στη μέση, ανάμεσα σε πράγματα αντίθετα. Δεν είναι, για παράδειγμα, ούτε διαρκώς πλούσιος ούτε διαρκώς φτωχός, αλλά πότε πλούσιος και πότε φτωχός.

Ο έρωτας, συνεχίζει ο Σωκράτης, είναι επιθυμία γέννησης μέσα στο ωραίο. Όταν δηλαδή κάποιος αισθάνεται την ανάγκη να γεννήσει (είτε ένα παιδί είτε ένα έργο πνευματικό), για να κερδίσει έτσι την αθανασία, ερωτεύεται και αναζητεί κάτι όμορφο (είτε σώμα είτε ψυχή είτε κάτι άλλο) για να γεννήσει μέσα του. Υπάρχει, τώρα, μια, ας πούμε, "ερωτική σκάλα" την οποία πρέπει να ανέβει κάθε συνετός άνθρωπος. Στο πρώτο σκαλοπάτι, ο άνθρωπος αυτός ερωτεύεται τα ωραία σώματα. Ύστερα, ανακαλύπτει ότι η ομορφιά της ψυχής είναι σημαντικότερη από αυτήν του σώματος και αρχίζει να ερωτεύεται τις ωραίες ψυχές. Στη συνέχεια, ερωτεύεται την επιστήμη, τη γνώση, και φτάνει (σε μεγάλη ηλικία) στο τελευταίο σκαλοπάτι, όπου ερωτεύεται την απόλυτη ομορφιά, την αιώνια και άφθαρτη ιδέα του ωραίου. Είναι φανερό ότι στους νέους ανθρώπους αρμόζει ο έρωτας των σωμάτων, ως μαθητεία στην ομορφιά, ενώ ο έρωτας των ιδεών ταιριάζει στους ηλικιωμένους.

Ο έρωτας και η αγάπη είναι συναισθήματα που έχουν πολλές ομοιότητες, αλλά και αρκετές διαφορές μεταξύ τους. Ωστόσο, συχνά χρησιμοποιούμε και τους δυο όρους για να εκφράσουμε το ίδιο συναίσθημα. Ο λαϊκός άνθρωπος, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί τη λέξη "αγάπη" για να δηλώσει κυρίως τα ερωτικά του συναισθήματα. Αλλά το ίδιο έκαναν -και κάνουν- και άνθρωποι που είναι σε θέση να διακρίνουν τις διαφορές των δύο εννοιών (αν, τελικά, υπάρχουν ευδιάκριτες διαφορές). Όταν ο Σταντάλ λέει ότι "αγάπη είναι ν' απολαμβάνεις, να βλέπεις, ν' αγγίζεις και να νιώθεις μ' όλες σου τις αισθήσεις", μάλλον αναφέρεται σε μια ερωτική ορμή που αγκαλιάζει όλο το σύμπαν. Κι όταν ο Μπαλζάκ ορίζει την αγάπη ως "την ποίηση των αισθήσεων" μάλλον έχει κατά νου τον έρωτα. Στα ελληνικά δημοτικά τραγούδια, εκφράζονται (με ανυπέρβλητης ομορφιάς απλότητα) όλα όσα έχουν να κάνουν με τον έρωτα και την αγάπη. Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι αυτό που πρώτιστα ενδιαφέρει τον ερωτευμένο λαϊκό άνθρωπο είναι η ομορφιά του σώματος. Αλλά θα αποφύγω την παγίδα να νερώσω με θεωρητικά σχόλια αυτήν την καθαρή ερωτική ποίηση, που συγκίνησε μεγάλους δημιουργούς όπως ο Χατζιδάκις. Έτσι, θα αφήσω τα ίδια τα τραγούδια να μιλήσουν κατευθείαν στην ψυχή σας.

8 Σεπτεμβρίου 2007

το Λιμάνι του Λιονταριού.

Τότε οι Τούρκοι ονόμασαν το λιμάνι ΑΣΛΑΝ ΛΙΜΑΝΙ, – το Λιμάνι του Λιονταριού – ενώ οι Έλληνες επί τουρκοκρατίας εκάλουν το λιμάνι Πόρτο Δράκο ή και απλώς Δράκο. Η ονομασία αυτή από τους Έλληνες πρέπει να αποδοθεί μάλλον σε δεισιδαιμονία. Δράκος στην αρχαιότήτα σημαίνει όφις ενώ στη σύγχρονη διάλεκτο σημαίνει τέρας, θηρίο, λέοντα ή ζώο αφύσικο με παράξενο σχήμα, το Λιοντάρι φάντασμα στον ερειπωμένο Πειραιά. «Πλην του λιμένος και η απ’ Αθηνών προς τον λιμένα άγουσα οδός ονομάζετο ‘του Δράκου’, και ούτω την συναντώμεν ακόμη και εις τα συμβόλαια των χρόνων της επαναστάσεως» (Ι. Μελετόπουλος, «Πειραϊκά»).

Πάντως το πελώριο μαρμάρινο άγαλμα στο λιμάνι φάνταζε σαν ένα φοβερό φύλακα που φρουρούσε το λιμάνι, ένα δράκοντα που ενσάρκωνε την παλιά δύναμή του και τα μυστικά του λιμανιού. Άλλωστε ο Λέων του Πειραιώς ως δράκος συμβόλιζε την ειδωλολατρική καταγωγή της κλασικής περιόδου, μια ακόμη μαρτυρία ότι είχε τοποθετηθεί στην κλασική εποχή.

Ο Λέων του Πειραιώς συμβόλιζε τη δύναμη και τον πλούτο της Αθηναϊκής Ναυτικής Ηγεμονίας. Άλκιμος ήταν ο Λέων του Πειραιώς με υψωμένο το περήφανο κεφάλι του, το αγέρωχο βλέμμα του, ατενίζοντας το πέλαγος. Στόλιζε την είσοδο του λιμανιού γι’ άλλους από το ακρωτήριο του Αλκίμου (στην ακτή Ξαβερίου) και γι’ άλλους κοντά στο «παληό ρολόι».

Ο Ούρλιχτ υποθέτει ότι οι αρχαίοι ονόμαζαν Άλκιμον (ισχυρόν) τον υπερμεγέθη λέοντα «εκ λευκού λίθου καθημένου επί των οπισθίων ποσών. Ούτως ήτο τοποθετημένος κατά την αρχαιότητα επί της εν λόγω ακτής, δεξιά των εισερχομένων εις τον λιμένα, οιονεί φρουρός της εισόδου αυτού».

Ενώ ο δικός μας Ιωάννης Μελετόπουλος γράφει: «Κάθηται επί των οπισθίων ποδών, έχει ύψος κατά τι υπερβαίνον τα τρία μέτρα. Αι αναλογιαι του είναι καλαί, αι δε γραμμαί δεικνύουν ρώμην. Εκ πρώτης όψεως και μακρόθεν παρουσιάζει καταπλήσσουσαν ομοιότητα με τον λέοντα της Χαιρωνείας, μόλις όμως τον παρατηρήσει τις εκ πλησίον εκπλήσσεται εκ της ομοιότητος, την οποίαν παρουσιάζει η μορφή του προς ανθρωπίνην». Δε μπορεί να χαρακτηριστεί ως έργο αρίστης τέχνης, για τον Πειραιά όμως έχει αναμφισβήτητα ιστορική αξία, αφού έδωσε και το όνομά του (PORTO LEONE).

Άγνωστη είναι η χρονολογία εγέρσεώς του, καθότι περιηγητές και γεωγράφοι της Αρχαιότητας, Παυσανίας, Στράβων και άλλοι δεν τον αναφέρουν.

Πάντως πολλοί (Rufn, Watbled, Γρηγορόβιος, Σχινάς, Αλβανιτόπουλος) έχουν τη γνώμη ότι είναι έργο της κλασσικής περιόδου τότε που ήκμαζε ο Πειραιάς. Μάλιστα υποθέτουν ότι ανεγέρθη μετά την Ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) και ήταν σύμβολο δύναμης και πνεύματος κυριαρχίας.

Ο Rufn μάλιστα ασχοληθείς ιδιαιτέρως με τον Λέοντα του Πειραιώς, καθορίζει ότι είναι έργο του 5ου αιώνα π.Χ. και από πεντελικό μάρμαρο. Ο Ιταλός γλύπτης Antonio Canova (1757-1822) ο οποίος τον είδε στη Βενετία με τον Akerblad εξέφρασε τη γνώμη του ότι είναι έργο των κλασσικών χρόνων. Άποψη που συμμερίζεται και ο Laborde.

Και η σύγχρονη γλύπτρια Μαίρη Παπακωνσταντίνου υποστηρίζει ότι είναι έργο της περίφημης Χιακής Γλυπτικής Σχολής (7ος-5ος αιώνας π.Χ.).

Άλλοι – ανάμεσά τους και ο Akerblad – το χαρακτηρίζουν ως έργο ρωμαϊκό, με πιθανή χρονολογική τοποθέτησή του στον Πειραιά το 176 μ.Χ. κατά τους χρόνους των Αντωνίνων. Και άλλοι πιστεύουν – όπως και ο Karl Hopf – ότι φιλοτεχνήθηκε και τοποθετήθηκε στον Πειραιά την εποχή της Φραγκοκρατίας από τον δούκα των Αθηνών Γκυ Β΄ De la Roche (1287-1308). Ενώ ο Peter Lock υποστηρίζει ότι ο Αντώνιο Α΄ Ατζαγιόλι τοποθέτησε στην είσοδο του λιμανιού δυο μαρμάρινα λιοντάρια από τα οποία πήρε την ονομασία Πόρτο Λεόνε (σ. 421).

Ο Δημ. Γρ. Καμπούρογλος ερωτηθείς κάποτε σχετικώς απάντησε: «Το άγαλμα του ονοματίσαντος τον Πειραιά Δράκον, το εγνώριζαν και οι Ατζαγιώλοι και οι Δελαρός ακόμη. Βεβαίως όμως και οι Βυζαντινοί και ίσως λίγο παραπάνω. Εξάγομεν δε τούτο από την παλαιότητα του δρόμου του Δράκου. Ακριβέστερον όμως και από πότε ο Πειραιεύς ονομάστηκε Δράκος θα μας το πουν οι θρυλοφόροι…». Ακόμη και η Αθήνα είχε αλλάξει όνομα. Ένας γαλλικός πορτολάνος του 1645 γράφει «Ο κόλπος της Αίγινας μερικές φορές ονομάζεται της ‘Setines’ που είναι το καινούριο όνομα της Αθήνας».

Ο μελετητής του Πειραιά Ι. Μελετόπουλος ισχυρίζεται ότι ο χρόνος ανεγέρσεως του λέοντος ως και επ’ αυτού και ο χρόνος χαράξεώς του είναι άλυτο πρόβλημα. Κι όπως γράφει ο Guillet (1667): «Το ωραιότερο λιοντάρι του Πειραιά έχει ανοικτό το στόμα και κοιτάζει προς τη θάλασσα. Σου δίνει την εντύπωση πως μουρμουρίζει και είναι έτοιμο να ορμήσει στα αραγμένα καράβια»

Γύρω από τον Λέοντα του Πειραιώς αναπτύχθηκαν πολλές δεισιδαιμονίες, διηγήσεις και μύθοι, που επηρέασαν το κοινό αίσθημα και συνέδεσαν την ομοιότητα της μορφής του Λέοντος προς ανθρώπινη αλλά με «υπερφυσικά χαρακτηριστικά» που δικαιολογούν το προσωνύμιο του «Δράκου» και αναφέρουν «ότι ο Λέων του Πειραιώς είχε τόσο τερατώδη μορφή, ώστε μια τουρκάλα που ήταν έγκυος και συνέπεσε να τον κοιτάξει, γέννησε «τέρας» με πρόσωπο λιονταριού», όρθια αυτιά σαν του λαγού και πόδια παιδιού. Το «τέρας» πήδησε αμέσως στη γη και άρχισε να βγάζει κραυγές, όμοιες με γαύγισμα σκύλου. Οι τουρκικές αρχές διέταξαν τη θανάτωσή του και απαγόρευσαν στο Γάλλο χειρούργο Fouchon να το ταριχεύσει και να το στείλει στη Γαλλία (Χρ. Πανάγου «Πειραιάς» σ. 293).

Κατά την ελληνική παράδοση μια γυναίκα όταν αντίκρυσε τη μορφή του λιονταριού, του δράκου, έκανε αποβολή και αυτό θεωρήθηκε ως οιωνός της αρπαγής του Λιονταριού. Ακόμη κατά την παράδοση από το στόμα του «Λέοντος» έτρεχε νερό όπως αναφέρει ο Τούρκος περιηγητής Εβλιά Τσελεμπή, που επισκέφθηκε τον Πειραιά τον 17ο αιώνα. Ίσως να χρησιμοποιήθηκε και ως «κρήνη». «Είναι πιθανόν ότι και τα πλοία υδρεύοντο εις αυτήν και ότι ο Λέων ετέθηκε εις φυλακή του λιμένος ως σύμβολο της αγρυπνίας και της ισχύος» (Εφημ. «Η Αιγιναία»). Αλλά υπάρχει και μια αρχαία παράδοση. «Η μητέρα του Περικλή, η Αγαρίστη, ανηψιά του Κλεισθένη και γυναίκα του Ξανθίππη, έγκυος ονειρεύεται ότι γέννησε ένα λιοντάρι και μετά από λίγες μέρες έφερε στον κόσμο τον Περικλή, τον δημιουργό του Χρυσού Αιώνα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος «περί Αγαρίστης διηγούνται οι αρχαίοι ότι ιδούσα καθ’ ύπνοις ότι έτεκεν λέοντα, έτεκεν μεθ’ ημέρας ολίγας τον Περικλέα». Το ίδιο δεν συμβαίνει με τη Σιγκαπούρη, την πόλη του Λιονταριού; Οπτασία είδε ο ναυαγός Ινδός πρίγκιπας, ένα παράξενο τέρας με κεφάλι λέοντος, ενός Σίγκα που πήρε το όνομά του. Πιθανόν και ο Περικλής να έστησε τον Λέοντα του Πειραιώς γιατί όπως τόνιζε: εξαναγκάσαμε κάθε θάλασσα και στεριά ν’ ανοίξει πέρασμα στην τόλμη μας και στήσαμε μαζί σε κάθε μέρος αθάνατα μνημεία και για τις συμφορές και για τις νίκες μας (επιτ. Κεφ. 41).

Τότε ο Πειραιάς ήταν το κλειδί της ακμής των Αθηνών και ο Λέων του Πειραιώς δέσποζε ανάμεσα στα άλλα αξιόλογα οικοδομήματα.

Αυτό το υπέροχο πειραϊκό σύμβολο, ο Λέων του Πειραιώς, συμβόλιζε την αίγλη του Πειραιά της εποχής εκείνης για να δώσει την εποχή της φραγκοκρατίας το όνομά του, το Λιμάνι του Λιονταριού, το Πόρτο Λεόνε, για έξι περίπου αιώνες από τους Φράγκους.

«Από τις αρχές του 15ου αιώνα κρατούσε το όνομα του Λέοντα ή Πόρτο Λεόνε, όπως ήταν γνωστό ως τα χρόνια της Τουρκοκρατίας από το μαρμάρινο λιοντάρι που βρισκόταν εκεί και μεταφέρθηκε από το Μοροζίνη στη Βενετία όπου ως τώρα φυλάει την είσοδο του ναυστάθμου, περιμένοντας τη μέρα που όλοι οι κλεμμένοι θησαυροί θα αποδοθούν στην ελεύθερη Ελλάδα», όπως τονίζει ο W. Miller (σ. 392). Και σημειώνει ο μεταφραστής του, Άγγελος Φουριώτης, «Η Ελλάς έγινε ελεύθερη αλλά οι θησαυροί της δεν γύρισαν. Αν γινόταν αυτό δεν θα ’χαν αξία τα διάφορα μουσεία της Ευρώπης που χρωστούν, κατά μεγάλο μέρος, τη φήμη τους στα κλεμμένα ελληνικά αριστουργήματα αποκτηθέντα σε μέρες όπου επαλήθευε η παροιμία: δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται»

Πόρτο Λεόνε από τους Ενετούς, Πόρτο Δράκο από τους Έλληνες και Ασλάν Λιμάνι από τους Τούρκους και διατήρησε αυτές τις ονομασίες και μετά την αρπαγή του από τον Φραγκίσκο Μοροζίνη (1687).

1 Σεπτεμβρίου 2007

Στην Ολυμπια.

Η έκθεση πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ακαδημία Αθηνών στους Ολυμπιακούς του 2004

Θεματικές ενότητες από τη μυθολογία και την ιστορία της ελιάς στον χώρο της Μεσογείου και τη σχέση της με τους Ελληνες, τη σημασία της στη διατροφή, την υγεία, την οικονομία αλλά και τη λατρεία, την αναγωγή της σε σύμβολο περιλαμβάνει η έκθεση «Ελαίας Εγκώμιον» του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών που φιλοξενείται από το Σάββατο στους εκθεσιακούς χώρους του συνεδριακού κέντρου ΣΠΑΠ στην Ολυμπία.

Η τεκμηρίωσή της στηρίζεται στη μακροχρόνια έρευνα που έγινε από το Κέντρο Λαογραφίας για το θέμα στο πλαίσιο της δημιουργίας του «Ελληνικού Μουσείου Ελιάς» στον παραδοσιακό οικισμό Καψαλιανά του δήμου Αρκαδίου Ρεθύμνης. Δύο μεγάλα διεθνή συνέδρια των οποίων δημοσιεύτηκαν το 2003 τα Πρακτικά. Η έκθεση πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών με επιτυχία κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Την επιμέλεια είχαν η αρχαιολόγος Λουίζα Καραπιδάκη και οι ιστορικοί τέχνης Ιρις Κρητικού και Φλάβια Nessi-Γιατζιτζόγλου σε συνεργασία με την αρχιτέκτονα Ελενα Ζερβουδάκη.

Η έκθεση πραγματοποιείται με πρωτοβουλία και την υποστήριξη του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας σε συνεργασία με τη Ζ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.

Στο ΣΠΑΠ που θα λειτουργεί ώς τις 20 Μαίου του 2008, θα παρουσιαστούν εκθέματα αρχαίων αντικειμένων που σχετίζονται με την ελιά και προέρχονται από τη «Συλλογή Γεωργίου Τσολοζίδη». τα οποία είχαν συνοδεύσει και την έκθεση και στην πρώτη της διοργάνωση. Τώρα, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να θαυμάσει ακόμη 20 αρχαιότητες από τα μουσεία της αρχαίας Ολυμπίας, την παρουσίαση των οποίων επιμελήθηκε η Ζ΄ Εφορεία.

H θέση της ελιάς στη διαμόρφωση των δεσμών των Ελλήνων με τη γη, η πανάρχαια σημασία του καρπού της στην αγροτική παραγωγή και την οικονομία γενικότερα και οι συνακόλουθοι συμβολισμοί στη λατρεία, στην τέχνη και στον πολιτισμό, αναδεικνύονται μέσα από τη συγκεκριμένη έκθεση, η οποία παρακολουθεί την ελιά στην καθημερινή ζωή. Στις συνήθειες, τα έθιμα, τις κοινωνικές, συναλλακτικές και οικονομικές σχέσεις αλλά και τη συμβολή της ως αντικείμενο έμπνευσης στις ποικίλες μορφές τέχνης.

Η οργάνωση παραγωγής για την Πολιτιστική Εταιρεία του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας έγινε από την Αλεξία Λιάγκουρα και τον Θάνο Τουρή.

30 Αυγούστου 2007

Οι καλλιτεχνικοι θησαυροι του Βατικανου.

Tο άγαλμα του Aπόλλωνα, το οποίο πήρε την προσωνυμία Mπελβεντέρε από τον ομώνυμο λόφο στη Pώμη, βρίσκεται ανάμεσα στα γλυπτά που αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα των Mουσείων του Bατικανού στις αρχές του 16ου αιώνα.

«H ιστορία των Mουσείων του Bατικανού –σημειώνει ο Claudio Gamba στο κείμενό του όπου αναπτύσσει τη μακρά ιστορική τους διαδρομή– δεν είναι απλώς η ιστορία μιας συλλογής έργων τέχνης, αλλά ενός συνόλου αρχιτεκτονημάτων, τοιχογραφιών, διακοσμητικών στοιχείων, επίπλων, βιβλίων, χειρογράφων, κοσμημάτων, καθώς και πολλών άλλων αντικειμένων. Aν θέλει να θαυμάσει όλα τα εκθέματα, ο επισκέπτης θα πρέπει να διανύσει 7 χιλιόμετρα! Tα μουσεία καλύπτουν επιφάνεια 55.000 τετραγωνικών μέτρων και περιλαμβάνουν 1.400 αίθουσες. Tα εκθέματα ξεπερνούν τις 70.000. Σε αυτά δεν συμπεριλαμβάνονται άλλα 50.000, που φυλάσσονται στις αποθήκες.

Tα Mουσεία του Bατικανού συγκεντρώνουν αριστουργήματα από διάφορες ιστορικές περιόδους, των οποίων η σημασία συνίσταται στο ότι αποτελούν μια συνέχεια, μια ευθεία που ενώνει τις εποχές και τις καλλιτεχνικές πρακτικές».

«Ηταν Iανουάριος του 1506 –γράφει ο Gamba– όταν το Σύμπλεγμα του Λαοκόωντος ήρθε στο φως στον Eσκολίνο λόφο. Για να το δουν έσπευσαν επιτόπου ο Mιχαήλ Αγγελος και ο Φλωρεντινός αρχιτέκτονας Tζουλιάνο ντε Σανγκάλο. O Iούλιος B΄, τρία χρόνια ήδη στο παπικό θρόνο, θέλησε να κρατήσει για τον εαυτό του το γλυπτό. Ετσι, το Σύμπλεγμα του Λαοκόωντος προστέθηκε στα υπόλοιπα αγάλματα που συγκέντρωσε ο Iούλιος B΄ στο Bατικανό, στο χώρο που ονομάστηκε αργότερα Kορτίλε ντελε Στάτουε, στο Aνάκτορο του Mπελβεντέρε.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, επί Λέοντα Γ΄ και Kλήμη Z΄, προστέθηκαν και άλλα γλυπτά, ωστόσο, δεν είχε ακόμα διαμορφωθεί το μουσείο. O χώρος ήταν ιδιωτικός, ένας κήπος αισθητικής απόλαυσης. Tο 1560, περίπου, προστέθηκαν ξύλινα υπόστεγα, για την προστασία των αγαλμάτων από τη βροχή. Στα χρόνια της Aντιμεταρρύθμισης, ωστόσο, οι ξύλινες κατασκευές χρησιμοποιήθηκαν για να κρύψουν τα "παγανιστικά είδωλα" που σκανδάλιζαν. Aργότερα, πάντως, αρκετά από τα έργα μεταφέρθηκαν αλλού.

Παρά τις απώλειες, οι συλλογές δεν διαλύθηκαν. Συνέχισαν να εμπλουτίζονται ακόμα και με ετερόκλητα έργα απο τη Bιβλιοθήκη του Bατικανού, τα οποία φυλάσσονταν στις αίθουσες που στα μέσα του 18ου αιώνα αποτέλεσαν το Xριστιανικό Mουσείο και το Mουσείο Mη Xριστιανικών Aρχαιοτήτων. Eνισχύθηκαν επίσης σημαντικά χάρη στις πυρετώδεις ανασκαφές του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα, ενώ την ίδια εποχή κατασκευάστηκαν και νέες αίθουσες. Ετσι, δημιουργήθηκε το μουσείο που ονομάστηκε Πίο-Kλεμεντίνο».

«Λίγα χρόνια αργότερα –συνεχίζει ο Gamba– η Συνθήκη του Tαλεντίνο (1797) υποχρέωσε την Aγία Εδρα να καταβάλει βαρύ φόρο και να παραχωρήσει στον Nαπολέοντα μεγάλο μέρος από τα αρχαία και σύγχρονα αριστουργήματα που είχε στην κατοχή του.

Ως συνέπεια αυτού, το 1802 ο Πίος Z΄ εξέδωσε "Xειρόγραφο" –το οποίο αποτέλεσε τον πρώτο νόμο περί προστασίας της πολιτισμικής κληρονομίας– και διόρισε τον γλύπτη Aντόνιο Kανόβα γενικό επιθεωρητή Aρχαιοτήτων και Kαλών Tεχνών. O Kανόβα φρόντισε για την ίδρυση νέου αρχαιολογικού μουσείου, το οποίο ονομάστηκε Kαραμόντι και εγκαινιάστηκε το 1807. O Ιταλός γλύπτης αγωνίστηκε επίσης για την ανάκτηση, μετά την πτώση του Nαπολέοντα, των κατασχεμένων έργων, πολλά από τα οποία επέστρεψαν στα Mουσεία του Bατικανού. Αλλα, πάλι, έργα προήλθαν από μικρές εκκλησίες και από άλλες πόλεις. H Πινακοθήκη γέμισε αριστουργήματα και στεγάστηκε στα διαμερίσματα Bοργίας. Tα Mουσεία Aρχαιοτήτων φιλοξενήθηκαν στα κτίρια Πίο-Kλεμεντίνο και Mπράτσο Nουόβο, χώρους ιδανικούς για την ανάδειξη των έργων. Επειτα από λίγα χρόνια, περίπου το 1836, ο Γρηγόριος IΣT΄ ιδρύει δύο νέα σημαντικά μουσεία, το Aιγυπτιακό και το Eτρουσκικό, σε μια προσπάθεια οργάνωσης των συλλογών σύμφωνα με τα νέα μουσειακά πρότυπα. Tην περίοδο μεταξύ 18ου και 19ου αιώνα, το μουσείο δεν είναι πια τόπος συσσώρευσης έργων, αλλά χώρος μνήμης και προστασίας της πολιτισμικής κληρονομιάς».

«Tον 20ό αιώνα –σημειώνει ο Gamba– ο Πίος IA΄ μετέφερε την Πινακοθήκη του Bατικανού σε καινούργιο κτίριο. O ίδιος πάπας ίδρυσε και το Eθνολογικό Iεραποστολικό Mουσείο στο Λατερανό. Eπί Iωάννη KΓ΄ και Παύλου ΣT΄, άνεμος ανανέωσης έπνευσε στα Mουσεία του Bατικανού με τη δημιουργία συλλογής σύγχρονης τέχνης και την ανέγερση νέου κτιρίου, ειδικά σχεδιασμένου να φιλοξενήσει τα πρώην μουσεία του Λατερανού. Tο κτίριο εγκαινιάστηκε το 1970. Eίναι παράλληλο με την Πινακοθήκη και αποτελείται από τρία επίπεδα. Στο ισόγειο εκτίθεται η συλλογή του Mουσείου Mη Xριστιανικών Aρχαιοτήτων. Στη μεγάλη αίθουσα του πρώτου ορόφου εκτίθενται παλαιοχριστιανικά έργα από το Xριστιανικό Mουσείο Πίου. Στο υπόγειο, τέλος, βρίσκεται η μεγάλη συλλογή του Eθνολογικού Iεραποστολικού Mουσείου.

Πιο πρόσφατα, ακόμα, επί Iωάννη Παύλου B΄, αρκετά αρχαία αγάλματα συντηρήθηκαν. Tο ενδιαφέρον του Tύπου και του κοινού, όμως, συγκέντρωσε κυρίως η αποκατάσταση της Kαπέλα Σιξτίνα, που ξεκίνησε το 1980. Παράλληλα, ξεκίνησαν οι εργασίες συντήρησης και άλλων μνημείων, οι οποίες ολοκληρώθηκαν εν όψει του μεγάλου Iωβηλαίου του 2000».


27 Αυγούστου 2007

Όταν συμβεί στα πέριξ φωτιές να καίνε.

Βασιλης Τσιτσάνης:

«Ήταν αργά το βράδυ, χειμώνας του 1942, και καθόμουνα μέχρι την ώρα που απαγορευόταν η κυκλοφορία, στο καφενείο "Νέον", που ήταν απέναντι στο Λευκό Πύργο. Ξαφνικά, μου 'ρθαν στο μυαλό εικόνες από τότε που ήμουνα παιδάκι, μαθητής στα Τρίκαλα. Το σπίτι μου ήταν κοντά στις στρατώνες, επί της οδού Λαρίσης, όχι πάνω από 150 μέτρα απόσταση. Τ' απογεύματα στην έξοδό τους οι βαρυποινίτες περνούσαν από μπροστά μου και τους έβλεπα. Γιατί οι στρατώνες ήταν γεμάτες όλο από βαρυποινίτες. Κι εγώ, 15-16 ετών παιδάκι, δεν είχα ησυχία, όλη μέρα με το μπουζούκι στα χέρια. Πήγαινα και τους έβλεπα από μακριά τι έκαναν. Και μου 'λεγαν: "Έλα μια μέρα κοντά μας να μας δεις τι έχουμε και τι κάνουμε". Μια μέρα πήγα κοντά εκεί που ήταν μαζεμένοι πίσω από τις στρατώνες, που ήταν όλο χωράφια. Και τους είδα όλους μαζεμένους τριγύρω από φωτιές, με τους λουλάδες και τα τέτοια. Οι εικόνες αυτές σφηνώθηκαν στο μυαλό μου. Ήμουν και παιδάκι. Αυτές οι εικόνες μού ήρθαν στο νου εκείνο το βράδυ στο "Νέον". Και γράφω αμέσως τις λέξεις: "Όταν συμβεί στα πέριξ φωτιές να καίνε, πίνουν οι μάγκες αργιλέ". Τίποτε άλλο δεν έγραψα, μόνο αυτό. Φωνάζω τον καταστηματάρχη, τον Ηλία τον Ευδαίμονα, και του λέω: "Τώρα συνέλαβα ένα τραγούδι, ένα δίστιχο, και πάω στο σπίτι να το φτιάξω. Αν δεν το φτιάξω", του λέω, "δε θα ησυχάσω". Πάω στο σπίτι έχοντας αυτές τις λίγες λέξεις μόνο. Και μ' αυτές έβγαλα τη μουσική - αυτές τις είχα στην αρχή σαν ένα είδος ρεφρέν, σαν επωδό. Μετά έγραψα και τα υπόλοιπα λόγια, αρχίζοντας με τη φράση: "Γιατί ρωτάτε να σας πω / αφού σας είναι πια γνωστό"» (Χατζηδουλής, 1979, σ. 204-205).

Η μελωδία του πρώτου δίστιχου («Γιατί ρωτάτε να σας πω / αφού σας είναι πια γνωστό») χρησιμοποιήθηκε από τον Τσιτσάνη το 1947 και στο τραγούδι του «Θα μπλέξω μ' άλλην και θα κλαις / γιατί μου κάνεις μπαμπεσιές», με μικρή αλλαγή στο μουσικό κλείσιμο των στίχων.

Ένα από τα μελωδικότερα τραγούδια του Τσιτσάνη.
Τέλεια και πρωτότυπη σύνθεση.
Παρά το θέμα του, γνώρισε μεγάλη επιτυχία και παραμένει αξεπέραστο.

16 Αυγούστου 2007


Η ιδέα του «ταυτόχρονου» συνδέθηκε από αμνημονεύτων εποχών με την εικόνα του κύκλου, καθώς η σχέση χώρου και χρόνου είναι ίδια με αυτήν που έχει η ευθεία σε σχέση με τον κύκλο. Το πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου δεν είναι ιδιοτροπία των μαθηματικών, αλλά ένα πρόβλημα ριζωμένο στην εσώτατη ύπαρξή μας. Ο κύκλος δεν είναι μια σειρά απειροστών ευθειών. Κάθε σημείο του είναι ταυτόχρονα το επόμενο σημείο. Μπορούμε να γράψουμε μια εφαπτομένη στον κύκλο, αλλά στην πραγματικότητα δεν πρόκειται να αγγίξει τον κύκλο, εκτός και αν δούμε το θέμα αυστηρώς μαθηματικά.

Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να περάσουμε από το χρόνο στο χώρο, μόνο αν τον δούμε ως ένα συνεχές, πάλι με τη μαθηματική έννοια. Ο αυθεντικός χώρος δεν είναι μια επιφάνεια που μπορεί να διαιρεθεί, κατά τον ίδιο τρόπο που δεν μπορεί να διαιρεθεί ο αυθεντικός χρόνος. Από φιλοσοφικής άποψης ο χώρος δεν βιώνεται ως συνεχές, αλλά ως ένας αριθμός νησίδων ανάμεσα στις οποίες υπάρχει μόνον κενό. Συνεπώς, τόσο ο χώρος όσο και ο χρόνος δεν είναι παρά μορφές της ζωής, που δημιουργεί επιλέγοντας καθοριστικά σημεία και διαστήματα στο χωροχρονικό συνεχές. Ο χώρος στην πραγματικότητα που βιώνουμε δεν είναι ένα αφηρημένο μέγεθος, αλλά μια σειρά «τόπων», όπως ο χρόνος είναι μια σειρά φευγαλέων στιγμών. Συνήθως, από αυτές τις οτιγμές επιλέγουμε κάποιες ως σταθερά σημεία εναλλαγής του κυκλικού χρόνου. Αυτές τις στιγμές τις αποκαλούμε εορτασμούς και συνδέονται στενά μέσω του ημερολογίου με τις κυκλικές εναλλαγές του χρόνου. Ο θερισμός, η σπορά, η ανατολή ή η δύση ενός ουράνιου σώματος είναι τα πραγματικά δεδομένα, οι «πληροφορίες» από τις οποίες εξαρτάται η ζωή μας μέσα στο χρόνο.

Στο έργο του Ο Άνθρωπος και το Ιερό ο Σαλουά λέγει πως «ο γιορτασμός δεν είναι τίποτ' άλλο παρά η εκ νέου ανακάλυψη και συγκεκριμενοποίηση του χάους» και από αυτή την άποψη κατέχει μια θεμελιακή σχέση με τη δημιουργία. Το πρωταρχικό χάος είναι άχρονο και απεριόριστο, άναρχο και αδιαμόρφωτο. Από τη στιγμή που μορφοποιείται, υφίσταται τους νόμους του χρόνου είτε στην ενοποιημένη είτε στη διαφοροποιημένη μορφή του. Η περιοδικότητα των φαινομένων είναι το μέγεθος που μορφοποιεί, που παρέχει το καλούπι για να εκδηλωθεί το άναρχο δυναμικό του χάους. Από αυτή την άποψη οι αρχέγονοι εορτασμοί συνδέονται με αστρονομικές κοσμικές περιόδους, οι οποίες αντιπροσωπεύουν δεδομένες αξίες στη ζωή. Κάποτε έρχεται η στιγμή της σποράς, του θερισμού, του ύπνου και της αφύπνισης, της δύσης και της ανατολής.

Αρχικά, το έτος δεν ήταν όπως το γνωρίζουμε σήμερα, αλλά σχετιζόταν άμεσα με την εναλλαγή των εποχών και την εναλλαγή σημαντικών περιόδων. Σύμφωνα με την Τζέιν Χάρισον ο ελληνικός ενιαυτός είναι το έτος της συγκομιδής, οι «Ώρες» φέρνουν άνθη και καρπούς. Την ίδια στιγμή είναι δαίμονες, δηλαδή Θεοί που ανανεώνουν διαρκώς τη ζωή. Έτσι, το έτος είναι έτος της ψυχής και ο χρόνος είναι χρόνος της ζωής. Βέβαια, αυτό που πρέπει να διακρίνουμε εδώ είναι το γεγονός ότι η σχέση μας με τον εξωτερικό κόσμο μας παρέχει μια σταθερή βάση, πάνω στην οποία επεξεργαζόμαστε ένα ημερολόγιο, τις dies fasti και nefasti, τις εορταστικές και αποφράδες ημέρες του ρωμαϊκού ημερολόγιου για παράδειγμα. Μαθαίνουμε, δηλαδή να βάζουμε τις σωστές διαχωριστικές γραμμές, προκειμένου να επιβεβαιώσουμε το χρόνο. Στην αρχαία Ρώμη το ημερολόγιο -δηλαδή οι μέρες τη σποράς, του θερισμού, του γάμου κ.λπ.- διακηρύσσονταν με επίσημο τρόπο από τον rex sacrorum, Βασιλέα των Ιερουργιών και διάδοχο του βασιλιά κατά τις Νόνες, στο πρώτο τέταρτο της σελήνης. Οι Αζτέκ με τη σειρά τους ονόμαζαν την περίοδο των πενήντα δύο χρόνων, «δεμάτι του χρόνου». Στο τέλος αυτής της περιόδου όλες οι φωτιές έσβηναν για να ανάψουν εκ νέου, υποδεικνύοντας τη φωτιά ως μέσο μέτρησης των χρονικών διαστημάτων. Αν δεν προκηρυσσόταν το νέο ημερολόγιο τα πάντα σταματούσαν, περνώντας στη λήθη της Ωραίας Κοιμωμένης του Κάστρου.

Ποιος είναι αυτός που προκηρύσσει το νέο ημερολόγιο; Ο άνθρωπος, ως αντιπρόσωπος και αγγελιαφόρος της αρχέγονης οντότητας που προκήρυξε τον αρχέγονο χρόνο. Η ανθρώπινη προκήρυξη δεν είναι παρά μίμηση και επανάληψη της αρχικής προκήρυξης, της αρχέγονης οντότητας, της ίδιας της Αρχής που βρίσκεται πίσω από τη Δημιουργία. Σύμφωνα με τα λόγια του Βάλτερ βαν ντερ Βόγκελβαϊντ: Εκείνος που δεν είχε ποτέ αρχή, Εκείνος που μπορεί να φτιάξει μια vέα αρχή, Εκείνος σίγουρα μπορεί να φέρει και το τέλος ή την αιωνιότητα.

14 Αυγούστου 2007



Με τον έσχατο χρόνο, ή εσχατολογία όπως έχουμε συνηθίσει να την ακούμε, εννοούμε την άποψη του ανθρώπου για γεγονότα που συμβαίνουν στα όρια του δημιουργημένου κόσμου, για το τι υπήρχε πριν τη δημιουργία του και για το τι θα υπάρξει μετά το τέλος του. Περιλαμβάνει τη δόξα και το μεγαλείο της πρώτης ημέρας, καθώς και τον τρόμο της τελευταίας ημέρας. Όμως, ο αποκαλούμενος πρωτόγονος άνθρωπος δε γνωρίζει τίποτα για την εσχατολογία. Γνωρίζει μόνο τον αρχέγονο χρόνο, που κατά την άποψή του κυριαρχεί σε όλη τη ζωή. Ένα χρόνο που ανανεώνεται διαρκώς μέσα από τα συμβάντα του παρόντος, που εγγυούνται τη ζωή του. Η πραγματικότητα αποκτάται μόνον μέσω της επανάληψης και της συμμετοχής στα τελετουργικά δρώμενα. Όσο τελεί τις τελετουργίες σωστά, κάθε μέρα ξαναδημιουργεί τον κόσμο ή μάλλον τον αναδημιουργεί για εκείνον ο δημιουργικός λόγος του μύθου. Τούτη η διαδικασία της καθημερινής ανανέωσης της ζωής είναι παρούσα ακόμη και σήμερα στους απόγονους των Μάγια και των γηγενών (αβορίγινων) της αυστραλιανής ηπείρου.

Όμως, εδώ λείπει το τέλος της ιστορίας. Ο χρόνος παραμένει ακίνητος, όπως στο παραμύθι της Ωραίας Κοιμωμένης. Όπως η έναρξη υπονοεί μια αρχέγονη αρχή, έτσι και κάθε τέλος προϋποθέτει μια ολοκλήρωση μια «τελική κρίση». Οπωσδήποτε μέσα σε ένα εκδηλωμένο και συνεπώς δυαδικό σύμπαν ο αρχέγονος χρόνος βρίσκει το ταίρι του στον έσχατο χρόνο, αλλά μόνον όταν η ανθρωπότητα προχωρήσει αρκετά στην οδυνηρή συνειδησιακή της αφύπνιση, επιλέγοντας για τον εαυτό της είτε τον υπέρτατο τρόμο ή την αιώνια ευδαιμονία. Η πιο ριζοσπαστική εικόνα του τέλους είναι πιθανώς εκείνη του Ράγκναροκ, της σκανδιναβικής μυθολογίας, της στιγμής κατά την οποία οι Θεοί πεθαίνουν μαζί με τους ανθρώπους. Αλλά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι οι λαοί που δημιούργησαν έναν κόσμο για την ύπαρξή τους, οι Ινδοί, οι Πέρσες, οι Έλληνες, οι Άραβες, οι Εβραίοι, οι Μάγια και πολλοί άλλοι, όρισαν επίσης και το τέλος του. Η ιδέα του τέλους του χρόνου είναι πιθανώς προσπάθεια αναίρεσης της αιώνιας στάσης, μια προσπάθεια για να σπάσει ο κύκλος.


11 Αυγούστου 2007

Ο Δεσποτης του Μυστρα.

Ο πρώτος Δεσπότης του Μυστρά (1349-1380). Ο Μανουήλ ήταν δευτερότοκος γιος του αυτοκράτορα Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνού. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1326. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1341-1347) υποστήριξε και συμπαραστάθηκε ενεργά στον πατέρα του, μάλιστα το διάστημα 1343-1347 διετέλεσε διοικητής Βεροίας. Το 1348 διετέλεσε διοικητής Κωνσταντινούπολης, κατά την απουσία του πατέρα του σε εκστρατεία στη Θράκη. Το 1349 ανακηρύχθηκε Δεσπότης και εστάλη να κυβερνήση την απομακρυσμένη επαρχία του Μυστρά, όπου είχε υπηρετήσει ο παππούς του 30 χρόνια πριν, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση την επαρχιών του κράτους στην Πελοπόννησο.

Η ανάθεση στον Μανουήλ της διοίκησης του Μυστρά θεωρείται σταθμός στην ιστορία αυτής της επαρχίας, γιατί έκτοτε θα συνδεθεί με τη βασιλική οικογένεια και θα καταστεί ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του καταρρέοντος Βυζαντίου. Στην πραγματικότητα ο ίδιος ο όρος Δεσποτάτο χρησιμοποιήθηκε για το Μυστρά κυρίως χάρη στην παρουσία μελών των δυο βασιλικών οικογενειών στην περιοχή. Ο Μανουήλ υπήρξε ιδιαίτερα ικανός κυβερνήτης και πολιτικός και η τοποθέτησή του σ’ αυτήν την επαρχία, μακριά από το νοσηρό κλήμα της πρωτεύουσας μπόρεσε να αναδείξει τις ικανότητές του, αναπτύσσοντας αξιοθαύμαστη δραστηριότητα. Κατάφερε γρήγορα να καταπνίξει τις εξεγέρσεις των απείθαρχων ντόπιων αρχόντων και να τους αναγκάσει να αποδεχτούν την εξουσία του. Χάρη στην επιτυχία του αυτή κατάφερε να εγκαθιδρύσει ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και να επιβάλλει την εξουσία του στην σπαρασσόμενη και αναρχοκρατούμενη μέχρι τότε επαρχία, καθιστώντας την έτσι στο ανθηρότερο τμήμα του ύστερου μεσαιωνικού Ελληνισμού. Βέβαια γι’ αυτήν του την αποφασιστικότητα στην επιβολή της τάξης στην περιοχή κατηγορήθηκε από τους αντιπάλους του για βαναυσότητα και τυρανικότητα.

Μετά την παραίτηση του πατέρα του (1354), ο Ιωάννης Ε' προσπάθησε να τον απομακρύνει διορίζοντας τους Μιχαήλ και Ανδρέα Άσαν ως κυβερνήτες, επιχειρώντας να επαναφέρει το παλιό σύστημα διακυβέρνησης. Ο Μανουήλ όμως κατάφερε να τους αποκρούσει με επιτυχία και να αναγκάσει τον Ιωάννη να τον αναγνωρίσει ως νόμιμο κυβερνήτη του Μυστρά. Έκτοτε όλα τα μέλη της οικογένειας των Καντακουζηνών κατέφυγαν εκεί. Σταδιακά τα επόμενα χρόνια θα επικεντρωθεί στην ισχυροποίηση της θέσης του, θα επιδιώξει συνεργασία με τους Φράγκους ηγεμόνες της νοτίου Ελλάδας για την απόκρουση των πειρατικών επιδρομών των Τούρκων (1360) και θα αναγνωριστεί ως ένας από τους κυριότερους παράγοντες της περιοχής. Μάλιστα θα καταφέρει να αναπτύξει καλές σχέσεις με το πριγκιπάτο της Αχαΐας. Επίσης θα ευνοήσει την εγκατάσταση αλβανικών φύλων στην Πελοπόννησο και θα τους τοποθετήσει σε διάφορα μέρη ως αγρότες-στρατιώτες, ενισχύοντας την πληθυσμιακή του βάση, σε μια εποχή που οι περισσότερες βυζαντινές επαρχίες ερημώνονταν πληθυσμιακά. Επίσης φρόντισε για να αναδείξει την πρωτεύουσά του με την ανέγερση πολλών κτιρίων, όπως νέο παλάτι και τον περικαλλή ναό της Αγία Σοφίας Μυστρά, και με την πρόσκληση καλλιτεχνών και λογίων, θέτοντας τις βάσεις για την πνευματική ανάπτυξη που γνώρισε η περιοχή κατά τον 15ο αιώνα.
Όταν πέθανε το 1380 άφησε ένα ισχυρό κράτος που θα αποτελέσει το τελευταίο καταφύγιο του Βυζαντίου, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα το ασταθές μόρφωμα που βρήκε 30 χρόνια πριν. Το διαδέχτηκε ο αδελφός του Ματθαίος (1380-1383).

Ο Δεσπότης Θεόδωρος Β΄ Παλαιολόγος (1407-1443) ήταν γιος του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου (1391-1425) και ανιψιός του προκατόχου του Θεοδώρου Α΄ Παλαιολόγου (1383-1407). Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1396. Μετά το θάνατο του θείου του Θεοδώρου τον διαδέχτηκε στην ηγεμονία της Πελοποννήσου, λόγω όμως του νεαρού της ηλικίας του επιτροπευόταν από τον πρωτοστράτορα Μανουήλ Φραγκόπουλο. Μέχρι το 1415 περίπου έντονη ήταν η συμμετοχή του αυτοκράτορα Μανουήλ στη διοίκηση του δεσποτάτου, εξασφαλίζοντας την υποταγή του Γενουάτη Κεντυρίωνα Ζακκαρία και άλλων τοπικών αρχόντων. Επίσης ενδιαφέρθηκε για την ανοικοδόμηση του τείχους του Εξαμιλίου στον Ισθμό. Μετά το 1415 ο Μανουήλ ανεχώρησε οριστικά για την Κωνσταντινούπολη αφήνοντας τον διάδοχο Ιωάννη σαν βοηθό του Θεοδώρου. Μετά το 1418 ο Ιωάννης ανεχώρησε και τη θέση του στο δεσποτάτο, ως συνεργάτη του Θεοδώρου, ανέλαβε ο Θωμάς Παλαιολόγος. Το 1422 ο Θεόδωρος απέτυχε να αντιμετωπίσει την εισβολή των Τούρκων στην Πελοπόννησο. Αργότερα ασχολήθηκε με την απόσπαση εδαφών από τους Φράγκους. Το 1427 εκδήλωσε την πρόθεση να παραιτηθεί και να ασπαστεί το μοναχισμό. Όταν όμως έφτασε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος από την Κωνσταντινούπολη για να τον διαδεχτεί αρνήθηκε να αποχωρήσει. Αργότερα μετά την κατάκτηση ολόκληρης της Πελοποννήσου από τον Κωνσταντίνο αποφασίστηκε να διαιρεθεί το δεσποτάτο σε 3 μέρη και ο Θεόδωρος περιορίστηκε στο 1/3 με έδρα το Μυστρά. Το 1443 παραιτήθηκε από τις κτήσεις του με αντάλλαγμα κάποιες θέσεις στη Θράκη, με έδρα τη Σηλυβρία. Στόχος του ήταν να είναι κοντά για να διαδεχτεί τον άκληρο Ιωάννη Η΄. Όμως πέθανε τον Ιούνιο του 1448, λίγους μήνες πριν από τον Ιωάννη, τον οποίον τελικά διαδέχτηκε ο Κωνσταντίνος. Στα χρόνια της ηγεμονίας του ο Μυστράς γνώρισε μεγάλη πολιτιστική λάμψη, αναδεικνυόμενος σε ένα από τα λαμπρότερα κέντρα του Ελληνικού κόσμου, επί των ημερών του μάλιστα έδρασε στην περιοχή ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός. Συχνά παρουσιάζεται ως προστάτης των γραμμάτων αλλά ταυτόχρονα και ως ένας θρησκόληπτος και κυκλοθυμικός. Όμως είναι σαφές πως στο Μυστρά οι περιστάσεις δεν του επέτρεψαν να αναπτύξει δράση και γρήγορα επισκιάστηκε από τον αδελφό του Κωνσταντίνο, έτσι οι κρίσεις γι’ αυτόν, προερχόμενες κυρίως από το Σφραντζή, που ήταν πιστός φίλος του Κωνσταντίνου, δεν μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε πλήρως τον χαρακτήρα του. Εν τέλει παρέμεινε πάντοτε στη σκιά των αδελφών του Ιωάννη, Κωνσταντίνου και Θωμά.

7 Αυγούστου 2007

Μπειλαρ Μπεης - Barbarossa.

Ο Χαΐρ αντ Ντιν (Khair ad Din) (περ. 1475–1546) ήταν ναύαρχος της οθωμανικής αυτοκρατορίας και κουρσάρος των ακτών της Μπαρμπαριάς (σημερινής Αλγερίας). Ήταν γενικώς γνωστός ως Μπαρμπαρόσα ("Κοκκινογένης") για τους Ευρωπαίους, και Μπάρμπαρος Χαϊρεντίν. Πασάς ανάμεσα στους Τούρκους. Το όνομά του στην τουρκική γλώσσα ήταν Χιζίρ Μπιν Γιακούπ από το Αραβικό Χιντρ 'ιμπν Για'κουμπ.

Η καταγωγή του Χαϊρεντίν αναζητάται στην Λέσβο. Ο πατέρας του ήταν σπαχής ονόματι Γιακούπ και η μητέρα του ελληνίδα χριστιανή από τη Λέσβο, ονόματι Κατερίνα. Αρκετοί ιστορικοί θεωρούν πιθανό ότι και ο πατέρας του ήταν Έλληνας Γενίτσαρος.

Ο Μπαρμπαρόσα θεωρείται ο κατεξοχήν οργανωτής του οθωμανικού στόλου, στον οποίο κατείχε τον βαθμό του ναυάρχου. Αργότερα έγινε σουλτάνος του Αλγερίου και τελικά Μπεϊλάρ Μπέης του Αιγαίου, ένα από τα μεγαλύτερα οθωμανικά αξιώματα. Κατά τη διάρκεια των κατακτητικών και αρπακτικών επιδρομών του ο Μπαρμπαρόσα έστειλε τους Τούρκους και αλγερινούς πειρατές του ενάντια στα Κύθηρα, στην περιοχή του Τσιρίγου. Αυτό που επακολούθησε ήταν η ερήμωση του νησιού. Λέγεται ότι σκοτώθηκαν 7.000 άμαχοι και οι υπόλοιποι πουλήθηκαν ως σκλάβοι, ενώ εκείνοι που κατόρθωσαν να διαφύγουν, κρύφτηκαν στα βουνά ή πέρασαν στην Πελοπόννησο. Ακόμα και σήμερα στην πρωτεύουσα του νησιού τον Άγιο Δημήτριο, γνωστή έως Παλαιοχώρα είναι διακριτά τα ίχνη της ερήμωσης από την πειρατική λαίλαπα.

Η διάλυση της αυτοκρατορίας των Αλμοχάντ δημιούργησε κενό εξουσίας, το οποίο προκάλεσε την άνοδο της πειρατείας στην περιοχή που έγινε αργότερα γνωστής ως Ακτή της Μπαρμπαριάς. Οι παράκτιες πόλεις μίσθωναν κουρσάρους να λεηλατούν εμπορικά πλοία, εν όψει του έντονου εμπορικού ανταγωνισμού των θαλασσών.

Η βορειοαφρικανική πειρατεία ώθησε τους Ισπανούς να καταλάβουν και να αποκλείσουν πολλά λιμάνια-ορμητήρια των πειρατών, συμπεριλαμβανόμενου του Αλγερίου, που υποχρεώθηκε να πληρώνει φόρους. Τούτη η χριστιανική κατοχή των βορειοαφρικανικών λιμανιών ώθησε τους Μουσουλμάνους να ζητήσουν βοήθεια από τον Οθωμανό χαλίφη. Ανταποκρινόμενος ο χαλίφης έστειλε ναυτικό στόλο που εκδίωξε τους Ισπανούς από τα περισσότερα λιμάνια των αφρικανικών ακτών.

Το 1518 ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα έγινε επίσημος αντιπρόσωπος του οθωμανού σουλτάνου στην Αλγερία και οι Αλγερινοί κουρσάροι κυριάρχησαν στη Μεσόγειο υπό την οθωμανική δικαιοδοσία επί μακρό χρονικό διάστημα. Μόνο στα τέλη του 18ου αιώνα κατόρθωσαν να αντιπαρατεθούν οι Ευρωπαίοι στους πειρατές της Μπαρμπαριάς με ανώτερη ναυτική δύναμη και πυροβολικό. Το 1815 μια ναυτική μοίρα από τις Η.Π.Α. υπό τον πλοίαρχο Στίβεν Ντικάτουρ επιτέθηκε στο Αλγέρι και εξανάγκασε τον κυβερνήτη του να υπογράψει συνθήκη, σύμφωνα με την οποία τα πλοία των Η.Π.Α. εξαιρούνταν των πειρατικών επιθέσεων.

Οι διαρκείς επιδρομές σε ευρωπαϊκά πλοία ώθησαν τους Βρετανούς και Ολλανδούς να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στους Αλγερινούς και σχεδόν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά το στόλο τους το 1816. Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους. Το 1830 ο γαλλικός στρατός εισέβαλε στο Αλγέρι και η γαλλική κατοχή της Αλγερίας συνεχίστηκε για τα επόμενα 123 χρόνια.

Από τους δύο αδελφούς Μπαρμπαρόσα ο μεγαλύτερος, ο Αρούτζ, ήταν ο ο πρώτος που ακολούθησε τον δρόμο της πειρατείας, υπογράφοντας σε μια κουρσάρικη γαλέρα που είχε ως βάση του το νησί, κρησφύγετο για τους Έλληνες και Μουσουλμάνους πειρατές. Αιχμαλωτίστηκε από τους Ιππότες της Ρόδου και και υποχρεώθηκε να υπηρετεί ως σκλάβος, μέχρις ότου τον αγόρασε ένας Αιγύπτιος εμίρης. Τα αδέλφια ξανάσμιξαν στην Αλεξάνδρεια και με τη βοήθεια του εμίρη αποδείχθηκαν επιτυχημένοι επιδρομείς.

Οι δύο μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους στη δυτική Μεσόγειο το 1505 και επανεγκατεστάθηκαν στην Ντζέμπρα, κοντά στην Τυνησία. Από εκεί ασκούσαν πειρατεία ενάντια στα χριστιανικά έθνη, συλλαμβάνοντας παπικές γαλέρες, ισπανικά πολεμικά πλοία και εμπορικά. Κατόπιν, εξαιτίας μιας διαφωνίας τους με τον σουλτάνο της Τυνησίας, αναγκάστηκαν να αλλάξουν ορμητήριο, τραβώντας για το Ντζιντζελί, κοντά στο Αλγέρι το 1511.

Το 1512 ο Αρούτζ έχασε το ένα του χέρι σε μια προσπάθεια να καταλάβει ένα ισπανικό οχυρό στη βορειοαφρικανική ακτή και νικήθηκε πάλι μετά από δύο χρόνια. Από τότε σημειώθηκε αλλαγή στη δραστηριότητα των δύο αδελφών. Οι επιθέσεις τους εστιάζονταν όλο και περισσότερο στον Ισπανικό στόλο και τις παράκτιες εγκαταστάσεις του. Όταν ο σουλτάνος του Αλγερίου απέτυχε να ανταποκριθεί κατάλληλα στην ισπανική απειλή το 1516, ο Αρούτζ του επιτέθηκε με μια κουρσαρική δύναμη και αφού τον σκότωσε, αυτοανακηρύχθηκε σουλτάνος.

Το 1518 οι μάχες με τους Ισπανούς εντάθηκαν. Σε μια επίθεση εναντίον των ισπανικών εγκαταστάσεων στο Οράν, ο Αρούτζ δέχθηκε αιφνιδιαστική επίθεση και αναγκάστηκε να κλειστεί στην πόλη Τλεμτσέν. Προσπαθώντας να σπάσει τον κλοιό σκοτώθηκε.

Ο Χαΐρεντίν, το Δώρο του Θεού, συμμάχησε με τους Οθωμανούς και ονομάστηκε επίσημα σουλτάνος του Αλγερίου. Συνέχισε της επιθέσεις του ενάντια στα ισπανικά εμπορικά. Το 1535 έχασε την Τυνησία αλλά κατέλαβε τη Μαγιόρκα και τη Νίκαια, νικώντας παράλληλα τον χριστιανικό στόλο που απειλούσε την ανατολική Μεσόγειο. Πέθανε το 1546, εμφανώς ευνοούμενος της Υψηλής Πύλης και επιτυχημένος ναύαρχος, αφού ονομάστηκε Μπεϊλάρ Μπέης, δηλαδή γενικός διοικητής των οθωμανικών ναυτικών δυνάμεων.


Greek Turkish pirate and admiral in the service of the Ottoman Empire.

Khayr ad-Din, original name Khidr Barbary pirate and later admiral of the Ottoman fleet, by whose initiative Algeria and Tunisia became part of the Ottoman Empire. For three centuries after his death, Mediterranean coastal towns and villages were ravaged by his pirate successors.

He and his brother 'Aruj, sons of a Turk from Lesbos, hated the Spanish and Portuguese for their attacks on North Africa and took up piracy on the Barbary Coast in hopes of seizing an African domain for themselves. When 'Aruj was killed in 1518, Khidr took the title Khayr al-Din. He offered allegiance to the Ottoman sultan and in return received military aid that enabled him to capture Algiers in 1529. Appointed admiral in chief of the Ottoman Empire (1533), he conquered all of Tunisia. Emperor Charles V captured Tunis in 1535, but Khayr al-Din defeated his fleet at the Battle of Preveza (1538), securing the eastern Mediterranean for the Turks for 33 years. His red beard was the source of the epithet Barbarossa, used by Europeans.

died 1546


4 Αυγούστου 2007

Just Doing It.

If you flirt with a girl over a long period of time, the slow, steady increase in the attention that she gives you is followed by a sharp drop-off.
Have you ever looked at men who can get any girl they want and wondered, "How do they do it?" Women are attracted to men who possess power and status. The art of distracting a woman from all your shortcomings and making her fall in love with you for who you are is called seduction. Here is a key to becoming a winner.


You must arouse her temptation which then gives her an adrenaline rush. Find an appropriate time (and place) to plant one, first on her cheek and then her lips while gently stroking her neck. Fear of being caught stimulates a fight-or-flight response. Adrenaline floods her system, making everything feel much more intense.


Heading to a party is the perfect opportunity to lure her over to the driver's side - the mood is up, and you're dressed to the nines. Be subtle, gently graze. Suggest that it's proper to be fashionably late - and then halt and park. And peck her. It's like sharing a secret all night especially if you've promised each other an encore.


Meeting women is easy, if you're not sidetracked by insecurity, coy games or body-language interpretation. The simplest way is lean in unexpectedly and whisper in her ear, "I just had to be near you." Be mindful of your tone. Brash: bad. Calm: good. Caress her with your voice. And when you've become friendly enough and you know you will not get a punch, then say she looks beautiful and tell her how much you want her.


Send a short, suggestive note. Something as simple as, "It was amazing last night. When can I see you again?" will incite her interest for sure. If she feels the same way, she'll respond accordingly. As the tension builds, resist the temptation to pour out your soul or create a list of your top ten fantasies. And remember : Use of emoticons will ensure that you spend the night alone.


It's no secret that good food, wine, and conversation lead to great sex. Listen attentively to her, make eye contact, and seek out a common interest. While eating, conjure up the same sounds that accompany passion: mmm, oooh, aahh. You're creating a mood and a fantasy . Be subtle about it, however. You don't want the host to say, "Um, Jai, do you mind? We're eating.


Indian men know that the journey is almost always more interesting than the destination. Pleasure is linked to the gradual process of seduction, which includes courtship, touching , and kissing. Focusing on the finish misses the point. Try to bring in some passion while having sex. Conventional sex can be very limiting. This results in a larger climax for both partners.


Men pay attention to places that seem less erotic, like the inner arms, back and shoulders . Shaking up the routine leads to better times. Variety is the spice of life, use your imagination beyond the missionary, please.


Hint at what's to come: Subtly stroke her thigh or lower back during dinner; steal a lingering kiss on her bare shoulder at a crowded bar.


Ask her out, but bear in mind the time and place. You will eventually learn what the right time is. If you flirt with a girl over a long period of time, the slow, steady increase in the attention that she gives you is followed by a sharp drop-off . This is a signal that she is sick of waiting and spites you for it.

1 Αυγούστου 2007

Ολα για τον Χάρι Πότερ.

Μονο και επειδή η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έπαψε να γράφει για τον Χάρι Πότερ, τους φίλους και τους εχθρούς του, δεν σημαίνει ότι έπαψε και να τους σκέφτεται. Για το λόγο αυτό, η δημοφιλής συγγραφέας παιδικών βιβλίων αποκάλυψε στους λάτρεις της σειράς, τι πιστεύει ότι θα συμβεί στους ήρωές της, μετά το τελευταίο «επεισόδιο» της σειράς.

Σε ζωντανή σύνδεση μέσω Ίντερνετ, χρονικής διάρκειας 90 λεπτών, η Ρόουλινγκ απάντησε σε περίπου 120.000 ερωτήσεις, που της απηύθυναν αναγνώστες της. Επρόκειτο για την πρώτη επίσημη εμφάνιση της Ρόουλινγκ, μετά την κυκλοφορία του τελευταίου τεύχους των περιπετειών του νεαρού μάγου, στις 21 Ιουλίου.

Η Ρόουλινγκ τόνισε ότι νιώθει ενθουσιασμό να μοιράζεται τα μυστικά της σειράς με τους φίλους του Χάρι Πότερ, αποκαλύπτοντας ότι η μυστικότητα, που υποχρεούτο να τηρεί τη δυσκόλεψε πολύ. Η Ρόουλινγκ εμπνεύσθηκε την υπόθεση του Χάρι Πότερ, κατά τη διάρκεια ταξιδιού με τραίνο κατά μήκος της Αγγλίας το 1990. «Είναι εκπληκτικό ότι μπορώ επιτέλους να το κάνω αυτό: να συζητάω τα μυστικά της σειράς με τους αναγνώστες. Το περίμενα τόσο πολύ καιρό!», είπε η συγγραφέας.

«Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου», το τελευταίο βιβλίο της σειράς, πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα, το πρώτο Σαββατοκύριακο της κυκλοφορίας του.

Στο μυθιστόρημα, που επικεντρώνεται στο ταξίδι του Χάρι με σκοπό τη δολοφονία του λόρδου Βόλντεμορτ, του πιο ισχυρού μάγου όλων των εποχών, ο νεαρός μάγος ανακαλύπτει τρία πανίσχυρα μαγικά αντικείμενα (οι κλήροι του θανάτου), που εάν συνδυαστούν, θα κάνουν τον ιδιοκτήτη τους «Άρχοντα του Θανάτου», ικανό να αποδεχθεί τη θνησιμότητά του χωρίς φόβο...

Η Ρόουλινγκ αποκάλυψε ότι οι «κλήροι του θανάτου», είναι εν μέρει εμπνευσμένοι από τις «Ιστορίες του Καντερμπέρι», το επικό ποίημα του Τσόσερ, με θέμα την απληστία και το θάνατο.

31 Ιουλίου 2007

Η Nike επενδύει στα κοινωνικά δίκτυα.

Η Nike ακολουθώντας την παγκόσμια τεχνολογική τάση χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες που προσφέρει η Apple μέσω των iPod για να φέρει σε «επαφή» τους πελάτες της.

Η ΑΘΛΗΤΙΚΗ εταιρεία ανακοίνωσε ότι έχει βοηθήσει όσους αθλούνται να αποθηκεύσουν και να επεξεργαστούν στοιχεία για τις επιδώσεις τους στο τρέξιμο. Συγκεκριμένα, οι «χρήστες» έχουν αποθηκεύσει πάνω από 35,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα με το σύστημα Nike+ τον περασμένο χρόνο.

Ορισμένα παπούτσια της Nike έχουν εφοδιαστεί με αισθητήρες οι οποίοι μεταφέρουν ασύρματα στο iPod στοιχεία όπως ταχύτητα, απόσταση και πόσες θερμίδες έχει κάψε ο «δρομέας». Επιπλέον επιτρέπει στους χρήστες της να αποθηκεύουν τα δεδομένα στους υπολογιστές τους, ώστε να βλέπουν τα στατιστικά και τις επιδώσεις τους.

Το πλέον σημαντικότερο στοιχείο, είναι ότι επιτρέπει στους χρήστες να αναμετρηθούν μεταξύ τους. Στο κοινωνικό δίκτυο που έχει στήσει η Nike θα μπορούν, μέσω της ιστοσελίδας της, οι δρομείς να προσκαλούν όλους χρήστες σε αναμετρήσεις. Κάποιος κάτοικος της Νέας Υόρκης θα έχει τη δυνατότητα να αναμετρηθεί με κάποιον στην άλλη άκρη των ΗΠΑ.

Η εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα προσφέρει την υπηρεσία Nike+ σε όλα τα αθλητικά παπούτσια για τρέξιμο. Πάνω από 1000 είναι οι νέοι χρήστες που σε καθημερινή βάση συμμετέχουν στην υπηρεσία.

«Όταν τα βάλεις κάτω είναι πολύ απλό» αναφέρει ο Tρέβορ Έντουαρντς, υποδιευθυντής της Nike. «Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να γνωρίζουν την απόσταση που διένυσαν, την ταχύτητά τους και πόσες θερμίδες έκαψαν. Επιπλέον σου επιτρέπει να είσαι μέρος μιας μεγαλύτερης κοινότητας».

με πληροφορίες από Associated Press

Technorati Profile

18 Ιουλίου 2007

Tango Seduccion.

Τη συναρπαστική ιστορία του αργεντίνικου τάνγκο θα ζωντανέψουν έξι ζευγάρια -ανάμεσά τους ο διάσημος χορευτής Gustavo Russo- στην πιο αυθεντική εκδοχή της στην παράσταση Tango Seduccion από την Πέμπτη 25 Ιανουαρίου έως την Κυριακή 18 Φεβρουαρίου στο Γυάλινο Μουσικό θέατρο.

Το τάνγκο γεννήθηκε στα τέλη του περασμένου αιώνα στα πορνεία του Μπουένος Αιρες όπου οι άντρες χόρευαν μεταξύ τους. H διαδρομή που ακολούθησε από τη γέννησή του μέχρι σήμερα, από την πιο παραδοσιακή μέχρι τη πιο σύγχρονη μορφή του, είναι μία καταιγιστική εναλλαγή τεχνοτροπιών αλλά και συναισθημάτων.

Ο Gustavo Russo αντλεί υλικό από την παράδοση, το οποίο δένει, όμως, αρμονικά με νέες ιδέες και θέματα, συνδυάζοντας τεχνικές από διαφορετικά είδη χορού - παραδοσιακό τάνγκο, μοντέρνο χορό και κλασικό μπαλέτο.
Η ορχήστρα του Tango Seduccion ερμηνεύει μοναδικά περισσότερα από 35 αγαπημένα μουσικά κομμάτια τάνγκο, από την Cumparsita μέχρι το El Choclo, αποδίδοντας φόρο τιμής σε όλους εκείνους τους συνθέτες και μουσικούς που έκαναν παγκοσμίως γνωστό το τάνγκο, όπως στους V. Greco, G. Rodriguez, A. Bardi, A. Villoldo και φυσικά στον Α. Piazzolla, στον οποίο είναι αφιερωμένο και όλο το δεύτερο μέρος.



Η Κάρμεν του Μπιζέ επιστρέφει στο Ηρώδειο. Η μοιραία ιστορία ανάμεσα σε μία γυναίκα που διεκδικεί την ελευθερία των επιλογών της και έναν άνδρα που την ήθελε δική του. Μία ιστορία πάθους μελοποιημένη αριστουργηματικά από τον Ζoρζ Μπιζέ.
Η θεαματική παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής παρουσιάζει μία Κάρμεν σύγχρονη, σημερινή. Η σκηνή του Ηρωδείου μεταμορφώνεται. Εκατοντάδες συντελεστές, και κορυφαίοι σολίστ, συμπράττουν και παρουσιάζουν την αγαπημένη όπερα του Μπιζέ, όπως δεν την ξαναείδαμε ποτέ.

Μουσική Διεύθυνση: Λουκάς Καρυτινός
Σκηνοθεσία: Στίβεν Πίμλοτ
Συνεργάτες σκηνοθέτες: Aντριου Γουίκς, Αλέτα Κόλλινς
Σκηνικά-κοστούμια: Αλιστον Τσίττυ
Χορογράφος: Αλέτα Κόλινς
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Διεύθυνση χορωδίας: Νίκος Βασιλείου
Διεύθυνση παιδικής χορωδίας: Νίκος Μαλιάρας

Κάρμεν: Ντενίς Γκρέιβς (1, 3 και 5/6) Βικτώρια Μαϊφάτοβα (31/5, 2/6)
Ντον Χοσέ: Ρίτσαρντ Κρόλεϊ (1 και 3/6) Μάικλ Γουέντ Λι (31/5 και 2, 5/6)
Μικαέλα: Έλενα Κελεσίδη (1 και 3 /6) Κατερίνα Κοστέα (31/5 και 2, 5/6)
Εσκαμίγιο: Δημήτρης Τηλιακός (1 και 3/6)
Κύρος Πατσαλίδης (31/5, 2 και 5/6)
Φρασκίτα: Μαρία Μητσοπούλου
Μερσέδες: Ειρήνη Καράγιαννη
Θουνίγα: Δημήτρης Κασιούμης
Μοράλες: Κώστας Μαυρογένης
Ντανκάιρε: Χάρης Ανδριανός
Ρεμεντάδο: Νίκος Στεφάνου